Na het vorige jaar te hebben overgeslagen – te veel blessures in het jaar daarvoor – ben ik vandaag weer begonnen met voetballen. De afgelopen zondagen hebben we ‘s morgens “ongeorganiseerd” in het park gevoetbald. Maar wat kun je nou beter doen als het buiten 34 graden is? Voetballen in een zaal waar het nog warmer is! Vanuit Albert park wordt een indoorcompetitie georganiseerd. De huidige zaalcompetitie is  al 6 wedstrijden onderweg, maar een team met een aantal bekenden van mijn vorige club had spelers nodig. Mooie gelegenheid om in te  stromen en weer lekker te ballen op maandagavonden. Daar waar de veldcompetitie hier erg kort is (april tot september) gaat het voetballen in de zaal continu door. Als een competitie is afgelopen begint de week daarop alweer de nieuwe competitie. De westrijden worden op meerdere locaties gespeeld, waaronder in het pitgebouw van de formule 1 in Albert Park, maar wij spelen in een sporthal in Richmond waar de zaal een stuk beter is. De eerste drie wedstrijden waren niet echt gelukkig (en verloren), maar daarna is er gewonnen en vanavond was dat van de koploper. Het team met de fantastische naam “Athletico IdontThinkSo” is de afgelopen twee jaar gepromoveerd en we spelen nu in de 1ste divisie. De competitiestand kun je hier vinden en de resultaten van ons team kun je hier vinden.

Januari, weer tijd voor de eerste tennis grand slam van het seizoen: de Australian Open. Dit jaar hadden we weer Centre Court kaarten voor de eerste zaterdag van het toernooi, de derde ronde. De eerste partij ging tussen Maria Kirilenko en Petra Kvitova. Kvitova, de nr 2 van de wereld was veel sterker dan Kirilenko die geen enkele game won. Na een blessurebehandeling aan het einde van de eerste set gaf ze even na het begin van de tweede set op. De tweede partij ging tussen Maria “kreun” Sharapova en Angelique Kerber. Net als in de vorige partij was de één (Sharapova, 4e van de wereld) veel sterker was dan de ander (Kerber) en ook deze partij was snel afgelopen. Tijd voor de partij tussen Nr 1 van de wereld Novak Djokovic en Nicolas Mahut. Het was Mahut’s verjaardag, maar hij kreeg geen cadeau, want werd volledig afgedroogd. De drie partijen waren zo snel afgelopen dat er een extra wedstrijd, een mannen dubbel, op het centre court werd ingelast. Die hebben we niet afgewacht. Samenvattend hebben we topspelers gezien en slechte wijdstrijden zonder enige spanning. Dat was ook de conclusie in de dagsamenvatting van de Herald Sun:

3.01pm: NOT a lot of value if you’ve bought a ticket for the day session at Rod Laver Arena today.

Een biertje dan maar in de Heineken biergarden. Daar stond echter een mega rij en om binnen te komen zou ongeveer 2 uur wachten in de rij kosten. Niet echt een optie. Dan maar naar Federation Square om een biertje te drinken in de Transport bar waar het veel rustiger was. Daarna prima gegeten in Lemon Bistro, een restaurant in China Town, voordat we nog een paar biertjes hebben gedronken in section 8 Container Bar.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

Vanmorgen waren de vrienden van Jochem al om 7 uur op om hun tent in te pakken. We zijn zelf pas om kwart voor negen opgestaan, maar waren nog steeds eerder klaar met douchen en het inpakken van ons tentje. Om ze te bedanken voor de gastvrijheid hebben we getrakteerd op ontbijt in Bright. Daarna was het tijd voor de paragliding tandemsprong van Jochem die hij de vorige dag had geregeld bij Fred (lees net op zijn website dat hij 7-voudig Australisch kampioen is). Ik bleef lekker met mijn benen op de grond. Toen Jochem  een uur later ook weer op de grond stond boodschappen gedaan en zelfs een brander met grillplaat gekocht zodat we konden BBQ’en ‘s avonds. Daarna doorgereden naar JB Plain, dat even voorbij Mount Hotham ligt. Zo’n drie kwartier rijden van Bright en één en al slingerweg de berg op.

JB Plain is een bush camping zonder voorzieningen. Er was niemand op de camping en we vonden een mooi plekje waar we later de tent konden opzetten. Maar eerst een wandeling gemaakt naar Mount Tabletop, 10 km heen en terug. Niet een heel interessante route, maar wel een mooi uitzicht op het verste punt. Toen we weer terugkwamen bij de camping bleek het opeens vol te staan met tentjes! Ging onze mooie plek. Dan maar de tent een eindje verderop gezet. Tijd voor de geïmproviseerde BBQ. Best goed, maar nadeel was dat er een hele zwerm vliegen op afkwam. Het koelde ook snel af en rond negen uur besloten we maar in de tent te gaan zitten, waar we een film hebben gekeken. Toch handig zo’n iPad. Net voor twaalf uur was de film afgelopen, dus nog even wachten tot het aftellen kon beginnen. Om twaalf uur een oorverdovende stilte, want er was boven op de berg natuurlijk geen vuurwerk. Aardig contrast met de oudjaar dat we vorig jaar in Sydney hebben gevierd.

Alle foto’s van Mt Hotham staan hier.

Gisteravond zijn we naar Bright gereden voor het tweede deel van de kampeertrip. Op de Bright Caravan & Camping Park camping daar staan vrienden van Jochem en we konden ons tentje op hun plek bijplaatsen. Was ook de enige mogelijkheid want de camping was volledig volgeboekt. Hoogseizoen. Deze camping was een stuk drukker dan de campings waar we eerder waren. Alles was volgebouwd, op sommige plekken tot complete tentenkampen. Aangekomen op de camping hebben we gezellig een paar biertjes gedronken bij een kampvuurtje.

De volgende morgen zijn we eerst naar het Information Centre gelopen om nieuwe wandelroutes te halen. We waren pas geleden ook in Bright en hebben toen Mt Buffalo verkend. Deze keer dus naar een ander nationaal park. Toen ik mijn eerste foto wilde nemen kwam ik erachter dat ik het geheugenkaartje thuis in de computer had laten zitten. Maar een nieuw kaartje kopen dus. Nog een kop koffie bij Back to Basics, daarna terug naar de camping om te vertrekken naar de Feathertop winery voor lunch. Net als de vorige keer dat we daar waren weer prima gegeten. Weer terug op de camping was er maar één ding dat we konden doen bij een temperatuur van 35 graden: tuinstoelen mee en in de rivier gaan zitten. Dat hebben we volgehouden totdat het tijd was om te gaan eten bij de brouwerij. Nog even zitten bij het kampvuur voor de tent en op tijd naar bed.

Alle foto’s van Bright staan hier.

De eerste keer deze trip dat we ‘s morgens kunnen douchen, dus dat doen we dan ook. Voordat we gaan ontbijten pakken we de tent weer in (gaat nu een stuk sneller) en gooien alle rommel weg. We ontbijten met eieren en spek in de Black Panther, dat is het voordeel van in het centrum van het dorpje op de camping staan. Daarna nog even naar het information center om nieuwe wandelroutes te halen en naar de supermarkt om onze watervoorraad aan te vullen.

We hebben besloten vandaag de Mount Difficult wandeling te doen, eentje in de catagorie “zwaar” over een afstand van 8.8km en 4-5 uur lang. De route begint vanaf de Troopers Creek Camping, zo’n 45 minuten rijden van Halls Gap. Het begin van de route is nog vrij vlak, maar al snel gaat het flink omhoog. Over de lengte van ruim 4km moet een hoogteverschil van 500 meter worden overwonnen. Het is dan ook flink steil en er moet geregeld over rotsen worden geklommen en tussen rotsspleten door worden gewrongen. Een grappig moment ongeveer halverwege is als we onze fototoestellen beide op auto-timer zetten en een paar seconden hebben om een rotspunt op te rennen en op tijd klaar te staan voor de foto (vierde foto hieronder). Even verderop zijn we de route kwijt geraakt en de verkeerde kant op geklommen. Gelukkig kwamen we daar vrij snel achter al was het nog lastig om te bepalen waar we nou precies vandaan waren komen. Na een uur of twee klimmen en klauteren waren we dan op de top, waar we met een prachtig uitzicht onze broodjes hebben gesmeerd en gegeten. Terugweg ging via dezelfde route als de heenweg, maar ging deze keer in anderhalf uur. Terug gekomen bij de auto was het tegen 4 uur. Hoogste tijd om terug te rijden naar Melbourne, een reis van ruim 3 uur. Weer thuis halen we Indiaas eten af en terwijl we dat eten kijken we de film Death Race.

Vrijdag gaan we op pad voor het tweede deel van de kerstvakantie, nog even kijken waar we precies heen gaan.

Alle foto’s van de Grampians vind je hier.

Ook deze nacht weer regen, al is het een stuk minder dan de vorige nacht. Na opnieuw een ontbijt van brood met aardbeien pakken we onze spullen op, want we hebben besloten maar één nacht per camping te blijven. Eerst naar het visitor centre in Halls Gap om informatie te verzamelen over campings en wandeltochten. Volgens de vrouw van de VVV zou het vandaag erg druk worden in de Grampians met mensen uit Melbourne die er na Kerstdag (kerst is hier maar één dag, de dag na kerst is Boxing Day) op uit trekken en moesten we zo snel mogelijk een plaats op een camping veiligstellen. We krijgen een aantal brochures met wandelroutes mee. Aan de overkant van de straat is het Halls Gap Caravan Park en we besluiten daar maar te gaan staan. Dit keer een betaalde plaats, maar nu ook alle voorzieningen. Na de tent te hebben opgezet drinken we bij Livefast nog een kop koffie met een banana bread voordat we op pad gaan.

Het eerste item op de planning is een wandeling van het Wonderland car park naar de Pinnacle. Het eerste deel van de route loopt langs de Grand Canyon. Via een serie ijzeren trappetjes klimmen we tussen de rotsen door. Het vervolg van de route loopt via vele stenen treden flink omhoog. Aangekomen bij de Pinnacle hebben we een prachtig uitzicht over Halls Gap en omgeving. Daar komen we in gesprek naar een stel rechtenstudenten uit Melbourne, waarvan de man ook komiek is en werkt aan een tv optreden. Samen lopen we terug naar het car park. Weer terug bij de auto rijden we door naar de Boroka Lookout. Het uitzichtpunt is hier vlak bij de parkeerplaats en we hebben opnieuw een prachtig uitzicht over Wonderland, Mount William, en Halls Gap. Vanaf de Reed Lookout even verderop hebben we uitzicht over de Victoria Valley, Lake Wartook en Mount Difficult. Van hieruit lopen we een korte wandeling van ongeveer een kilometer naar de Balconies. Daar zijn, naast uitzocht over de Victoria Valley, twee zandstenen rotsen te zien die “the Jaws of Death” worden genoemd. Laatste stop voor de dag zijn de MacKenzie Falls. ‘s avonds eten we een pizza bij  Black Panther Cafe. Terug op de camping nog een biertje voor het slapengaan. Leuke van deze camping is dat er steeds kangoeroes voorbij de tent komen hoppen en zelfs achter de tent komen zitten (zie laatste foto hieronder) , hebben we nog niet eerder gehad.

Alle foto’s van de Grampians vind je hier.

Eerste kerstdag op de bush camping in Echuca. In tegenstelling tot de voorspellingen had het toch behoorlijk geregend vannacht. Positieve is dat we nu in ieder geval weten dat de barbatruc tent waterdicht is. Helaas zijn onze stoeltjes wel kleddernat geregend, maar die kunnen er wel tegen. Tegen de tijd dat we opstaan is het weer droog. Het kerstontbijt bestaat uit brood met aardbeien. We hebben geen kooktoestellen, dus geen koffie of thee erbij.

Op de buienradar zien we dat er meer regen aankomt, dus besluiten we snel de tent op te pakken. De tent opzetten ging gisteren in twee seconden. Weer inklappen zou ook makkelijk moeten zijn, maar dat vereist een beetje oefening. We hadden een paar YouTube filmpjes gekeken met instructies (zoals deze). Inderdaad, zonder het eerder gedaan te hebben valt het niet mee. Tien minuten later, na een aantal pogingen, hebben we de tent ingeklapt, meer is deze wel twee keer zo groot als ie eigenlijk zou moeten zijn. Het begint ondertussen weer te regenen, dus in plaats van ons langer af te vragen wat we nou verkeerd doen gooien de we de tent as-is op de achterbank van de auto. Volgende keer beter. Na ook de andere spullen in de auto te hebben geladen gaan we naar Echuca centrum in de hoop dat we ergens een kopje koffie kunnen vinden. Het centrum is uitgestorven, maar na een paar rondjes rijden vinden we  een bakkerij die open is. We drinken koffie met een kleffe vanilla slice (soort tompoes). Daarna tijd om een wat uitgebreidere wandeling langs de haven van Echuca en de Murray te maken. Ook hier alles uitgestorven en ook vrijwel geen toerist te bekennen. Na een stuk langs het water te hebben gelopen komen we bij een verhuur van kano’s. Die is ook gesloten, maar we kunnen toch een kano voor een uur huren. Normaal is het op het water waarschijnlijk druk met alle raderboten en waterskiërs, maar vandaag is er op één bootje na niemand op het water. Op ons gemak peddelen we naar de ijzeren brug over de Murray die Victoria verbindt met New South Wales om vervolgens met de stroom mee weer terug varen. Het begint ondertussen weer te regenen. Weer terug gekomen bij de auto is het tijd voor lunch. De enige optie, afgezien van de bakkerij waar we eerder waren, is een kebab zaak, dus daar gaan we maar naartoe.

Ons initiële plan was om verder te rijden richting Bright, maar omdat de regen ook die kant optrekt besluiten we te rijden naar een plaats waar het volgens de voorspellingen beter weer is: de Grampians. Na een paar uur rijden komen we aan in Halls Gap. De camping waar we naar toe wilden blijkt niet bereikbaar te zijn. Uiteindelijk komen we op de Smith Mill camping terecht. Ook hier, afgezien van een toilet geen voorzieningen. Tentje was natuurlijk zo weer opgezet. Kerstdiner bestond – aangezien we geen kookgerei hebben-  uit pasta salade met sla. Na het eten nog een wijntje (of twee) gedronken met Duitsers die op de plaats naast ons stonden.

Alle foto’s van Echuca staan hier, de foto’s van de Grampians hier.

Eindelijk… kerstvakantie!  Tien dagen vrij tot begin volgend jaar die beginnen met vier dagen dagen kamperen. Het plan is om naar Echuca te rijden – zo’n drie uur ten noorden van Melbourne – en daar wel verder te zien. We hebben een tentje, dus zijn flexibel. Voordat we de auto ophalen ontbeten bij en tentje in South Yarra. Daarna snel naar de autoverhuur, want we waren al later dan we hadden aangegeven dat we de auto zouden ophalen en als je pech hebt geven ze de auto aan iemand anders mee. Auto volgeladen met onze kampeerspullen en op pad naar Echuca. Onderweg bij een Bunnings nog een paar tuinstoelen gekocht à $6 per stuk. We gaan er vanuit dat morgen (eerste kerstdag) helemaal niets open is, dus voldoende bij een supermarkt ingeslagen om de zondag door te komen.

Aangekomen in Echuca op zoek naar een plaats om de tent op te zetten. Lekker warm overigens met 35 graden. Uiteindelijk vinden we een mooie stek aan de Murray rivier. Een bush camping, dus geen enkele voorzieningen, maar het kost dan ook niks. Jochem had een barbatruc tentje gekocht dat je binnen 2 seconden “opzet”, d.w.z. uit de verpakking halen en klaar is kees (zo ongeveer). Over de rivier komen geregeld bootjes met waterskiërs erachter langsscheuren. Het is ondertussen al etenstijd, dus op naar Echuca centrum om een restaurant te zoeken. Na een korte sight seeing van de haven met de raderboten besluiten we dat de Speakeasy Wine bar er het gezelligst uitziet met live muziek, dus die wordt het. Niet echt een grote menu kaart, dus we bestellen bijna alle borrelhapjes van de kaart. Weer terug bij de tent een biertje gedronken met op de achtergrond de bliksemflitsen van het onweer ergens aan de overkant van de rivier. Maar hopen dat het niet onze kant opkomt…

Alle foto’s van Echuca vind je hier.

Druk geweest met werk op m’n nieuwe project de afgelopen tijd, dus hoogste tijd er weer eens op uit te trekken. Jochem kwam met het goede idee om een weekend naar Bright en Mount Buffalo te gaan. Bright ligt 335 km en bijna 4 uur rijden ten noordoosten van Melbourne en ligt in een gebied waar je ‘s winters kunt skiën. Het is een stuk rijden maar dan heb je ook wat. Vlak voor aankomst hebben we geluncht bij de Boynton’s Feathertop Winery. Er was geen plaats meer in het “buitenrestaurant”, maar we konden wel  een bord met salami, kaas, paté en brood samenstellen in de DIY (Do It Yourself) Deli en buiten op het terras eten. Ook prima. Aangekomen in Bright hebben we onze spullen gedumpt in de Bogong View Motor Inn. Het was ondertussen al half vijf, maar nog voldoende tijd om de Canyon Walk te doen. Op deze wandelroute langs de Ovens rivier wordt met informatieborden uitgelegd hoe hier in 1850 goud werd gewonnen. ‘s Avonds pizza gegeten bij de Bright Brewery.

Zondagmorgen eerst goed ontbeten in Bright, een paar inkopen gedaan en daarna op pad naar Mt Buffalo National Park. Eerste stop was bij de Eurobin watervallen met een korte wandeling naar de lower en de upper falls. Daarna doorgereden naar het hoogste punt, The Horn op 1723 meter hoogte. Vandaar hadden we een mooi uitzicht over het national park. Hoogste tijd voor een flinke wandeling, de Back Wall track, 6 km naar een hooggelegen uitzichtpunt en dezelfde route weer terug. Hadden we onze beweging wel weer gehad. Resteerde nog de reis van 4 uur terug naar Melbourne.

Alle foto’s van het weekend vind je hier.

Vandaag was het weer zover: the race that stops a nation. Alweer de derde Melbourne Cup sinds ik in Melbourne ben. De races en alle bijbehorende verkleedpartijen interesseren me eigenlijk niet zo veel, dus beschouw ik het maar als een vrije dag. Vandaag was dat eigenlijk niet anders. Alle races worden gedurende de dag live uitgezonden op tv, maar als je de paarden niet kent en geen weddenschappen hebt afgesloten (wat 80% van de mensen hier wel doet) is het niet meer dan een kudde paarden die in het rond rennen. Om het wat interessanter te maken besloot ik een uur voor de hoofdrace (race 7, 3pm) om ook toch maar een weddenschap te plaatsen.

Er zijn legio websites waar je kunt wedden hier, dus welke te kiezen? Dan helpt het (een beetje) om op Internet een overzicht te vinden van de odds (uitbetaling per ingelegde dollar) voor de verschillende websites. Een account aanmaken was zo gebeurd, maar dan blijkt dat er vele manieren zijn om te wedden, allemaal  met verschillende winstkansen en uitbetalingen. Je kunt inzetten op de winnaar (Win), een positie in de uitslag (Place), combinatie van winnaar en plaats (Each Way), de eerste twee paarden in de uitslag in willekeurige volgorde (Quinella), de nummers 1,2,3 in exacte volgorde (Exacta) en nog veel meer combinaties. Aangezien het al vlak voor de start van de race was had ik niet veel tijd om uit te zoeken wat al die verschillende typen precies waren, dus maar de simpelste genomen: voorspellen van de winnaar. Nu alleen nog “even” een paard kiezen. De favoriet voor de winst was Americain, het paard dat ook vorig jaar had gewonnen met een uitbetaling van 5:1. Ik heb echter gekozen voor de nummer 2 favoriet, Dunaden, met een uitbetaling van 8,5:1.

Lang hoefde ik niet meer op de start van de race te wachten en de race volgen was nu natuurlijk een stuk spannender. De race gaat over 3200 meter en het eerste deel van de race doen de favorieten het rustig aan om op het laatste rechte eind naar voren te stormen. Tot vlak voor het eind heb je dus geen flauw idee wie er gaat winnen. Het was de meest nek-aan-nek (of is het hoofd-aan-hoofd voor paarden?) finish ooit en het verschil tussen de nummers 1 en 2 was uiteindelijk maar een paar centimeter: fotofinish dus. De winnaar? Dunaden!  De favoriete Americain werd slechts vierde. Nog even afwachten of ik op de website alles goed had ingevuld, maar dan de bevestiging dat mijn saldo inderdaad was vermenigvuldigd met 8,5. Geeft Melbourne Cup day ineens een heel ander gevoel

Video van de race en de fotofinish  (let op de jockey in het geel):