Druk geweest met werk op m’n nieuwe project de afgelopen tijd, dus hoogste tijd er weer eens op uit te trekken. Jochem kwam met het goede idee om een weekend naar Bright en Mount Buffalo te gaan. Bright ligt 335 km en bijna 4 uur rijden ten noordoosten van Melbourne en ligt in een gebied waar je ‘s winters kunt skiën. Het is een stuk rijden maar dan heb je ook wat. Vlak voor aankomst hebben we geluncht bij de Boynton’s Feathertop Winery. Er was geen plaats meer in het “buitenrestaurant”, maar we konden wel  een bord met salami, kaas, paté en brood samenstellen in de DIY (Do It Yourself) Deli en buiten op het terras eten. Ook prima. Aangekomen in Bright hebben we onze spullen gedumpt in de Bogong View Motor Inn. Het was ondertussen al half vijf, maar nog voldoende tijd om de Canyon Walk te doen. Op deze wandelroute langs de Ovens rivier wordt met informatieborden uitgelegd hoe hier in 1850 goud werd gewonnen. ‘s Avonds pizza gegeten bij de Bright Brewery.

Zondagmorgen eerst goed ontbeten in Bright, een paar inkopen gedaan en daarna op pad naar Mt Buffalo National Park. Eerste stop was bij de Eurobin watervallen met een korte wandeling naar de lower en de upper falls. Daarna doorgereden naar het hoogste punt, The Horn op 1723 meter hoogte. Vandaar hadden we een mooi uitzicht over het national park. Hoogste tijd voor een flinke wandeling, de Back Wall track, 6 km naar een hooggelegen uitzichtpunt en dezelfde route weer terug. Hadden we onze beweging wel weer gehad. Resteerde nog de reis van 4 uur terug naar Melbourne.

Alle foto’s van het weekend vind je hier.

Fantastisch weer dit weekend met 21 graden en een lekker zonnetje. Dat begint er weer op te lijken, en de lente begint pas over een week of twee. Vandaag een wandeling gemaakt naar Port Melbourne, langs de bay naar St Kilda en door Albert Park weer terug. Bij elkaar zo’n 14 km. Ook de mensen met sportwagens zijn weer wakker geworden. Heb onderweg denk ik 6 of 7 Ferrari’s gezien, een paar Porsches en wat oldtimers. En als het dan toch mooi weer is, dan gelijk de BBQ ook maar aangestoken. Wel in het donker, want het is tenslotte nog steeds winter en om 6 uur donker. Voorspelling voor de rest van de week: 20/21 graden.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

Na vorige weekend twee dagen door de Yarra Valley te hebben gefietst zijn we vandaag op stap gegaan om met de auto wat wineries te bezoeken. Het weer was een stuk slechter dan vorige week: regen. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij de eerste winery, Coldstream Hills, één van de twee Foster’s wineries in de Yarra Valley.  We hadden onze Foster’s pas meegenomen, want daarmee kunnen we 50% korting krijgen. Die hadden we echter niet nodig, want de drie  rode wijnen die we hebben geproefd hoefden we echt niet mee naar huis. Tijd om te gaan lunchen bij Killara, waar we een prima pizza hebben gegeten. Halverwege de pizza realiseerden we ons dat we vorig jaar op precies dezelfde dag (3 juli) ook bij Killara waren geweest. Toen hebben we flink Racers and Rascals Shiraz ingeslagen die in de aanbieding waren. Deze keer geen Shiraz in de aanbieding, maar toch konden we een doos Warby Road Shiraz goedkoop op de kop tikken. Na de lunch op zoek naar de andere Foster’s winery, St Huberts. Die was en stuk gezelliger dan Coldstream Hills en de wijn beviel ook een stuk beter. Toch nog onze Foster’s pas kunnen gebruiken voor een paar flesjes. Al met al een goede manier om een regenachtige dag door  te komen.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

Het plan was om er dit weekend op uit te trekken met de auto. Van een collega hadden we tips gekregen voor een aantal leuke dorpjes ten noorden van Melbourne. Maar helaas, de auto stond met een lege accu. Snel een ander plan verzinnen en uiteindelijk kwamen we op het idee om de Lilydale to Warburton Rail Trail te doen, een fietstocht langs de voormalige Warburton spoorlijn. De spoorlijn is in 1965 buiten gebruik geraakt en waar toen de rails lag loopt nu een fiets/wandelpad met een lengte van zo’n 40km. Het was ondertussen al tegen de middag , dus de hoogste tijd om te vertrekken zodat we in ieder geval voor het donker in Warburton zouden aankomen. Wel eerst nog snel even een motel geboekt voor de nacht. Met de trein zijn we naar Lilydale gereisd. Daar was het even zoeken naar het startpunt van de route, maar zo rond half twee konden we dan eindelijk van start. De route liep over een mooi grindpad. Onderweg kwamen we de oude stations tegen, wat overigens niet veel meer was dan met gras begroeide “perrons” en een bord met de naam van het station. Na zo’n 15km hebben we geluncht bij het Carriage Cafe Seville, een tot restaurant omgebouwde treinwagon. Daarna meer stations en af en toe even stoppen om wat foto’s te maken. Tegen kwart voor vijf kwamen we aan bij ons onderdak voor de nacht, het Warburton motel, mooi voor het donker. Qua eten was er ‘s avonds in het dorpje niet echt veel te doen, maar uiteindelijk vonden we het Wild Thyme Cafe dat er wel gezellig uitzag. Daarna nog en ongelofelijk slechte film op tv gekeken – niet veel keus met slechts 4 kanalen – en op tijd slapen.

De volgende morgen rond 9 uur opgestaan om vervolgens in het dorpje eerst te ontbijten bij de Warburton Bakery. Het weer was nog beter dan gisteren. Volop zon, onbewolkt en een graadje of 17. Echt afzien die winter hier. We hadden bij aankomst de vorige avond van de moteleigenaar een tip gekregen voor een deels alternatieve route via O’Shannassy Aqueduct Trail. Deze route begon vlak bij het hotel en volgt een oud aquaduct. Hij had er niet bijgezegd dat we eerst mega bergop moesten om bij het startpunt van deze trail te komen. Lopen dus. De trail zelf was prachtig en uiteindelijk kwamen – als was het met een omweg – we weer uit op de Rail Trail die we de vorige dag hadden gereden. Mooie tijd om te lunchen bij het Launchton Place Home Hotel. Daarna de route van gisteren verder teruggereden tot Lilydale. Zo’n 30km en lekker tegen de wind in. Vlak voor aankomst in Lilydale nog snel wat gegeten en tegen die tijd had ik behoorlijk last van m’n zitvlak. Nog even 6km volhouden en precies op tijd om de trein terug naar Melbourne te nemen kwamen we aan op Lilydale station. Hebben we onze lichaamsbeweging weer gehad. Nog wel even de fiets weer schoonmaken.

Alle foto’s van de fietstocht staan hier.

Vorige week op het Oranjefeest zijn we een Nederlander tegengekomen die op zoek was naar mensen die dit weekend mee wilden helpen met het planten van bomen. Dat werd georganiseerd via TreeProject . Ach ja, waarom niet. Omdat we zaterdagmorgen nog wat andere dingen te doen hadden ben ik na de middag met Jochem naar Nagambie gereden, dat zo’n 130 km ten noorden van Melbourne ligt. Daar aangekomen konden we nog net een uurtje meehelpen met planten voor dat de groep naar de camping, het Nagambie Lakes Leisure Park, vertrok waar we gratis konden overnachten. We hadden een tent van vrienden kunnen lenen. Opzetten was wel even een uitdaging aangezien we die tent nooit eerder hadden opgezet en het bovendien ondertussen donker was. Een zaklantaarn hadden we als geoefende kampeerders natuurlijk vergeten mee te nemen. Maar het is gelukt en we waren precies op tijd om aan te schuiven voor het avondeten. Goed geregeld, allerlei Italiaanse gerechten. Na het eten ging iedereen mee naar een vakantiehuisje, dat ook was gehuurd, voor een drankje. De gitaar kwam uit de koffer en na heel veel wijntjes zijn we uiteindelijk rond een uur of twaalf gaan slapen om vervolgens om kwart voor zeven al weer op te staan. Ontbijt was weer in het vakantiehuisje en daarna op naar het veld waar de bomen geplant moesten worden. Een aantal mensen sloot pas op zondag aan, zodat de groep groter was dan die van zaterdag, zo’n 30 mensen. Met die grote groep schoot het planten goed op. De lunch was natuurlijk op z’n Australisch: BBQ. Na de lunch weer verder met planten en rond half vier waren we zo’n beetje klaar. Omdat het toen net begon te regenen besloten we al snel dat we helemaal klaar waren. In totaal zijn in dit weekend ongeveer 2500 boompjes geplant. Eens kijken of  ik morgen spierpijn heb van de hele dag op de knieën zitten en in de grond wroeten. De blaren heb ik in ieder geval nu al.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

We hadden het al een paar keer uitgesteld, maar vandaag was het dan zover, we zouden gaan zwemmen met zeehonden en dolfijnen. Via Scoopon hadden we kaartjes kunnen kopen voor een toer bij Moonraker in Sorrento voor minder dan de helft van de normale prijs. Sorrento ligt zo’n anderhalf uur rijden ten zuiden van Melbourne. Het weer was er prima voor, zo’n 23 graden en zonnig. Bij aankomst in Sorrento hadden we nog net tijd om te lunchen. De toer vertrok  bij de pier en daar aangekomen moesten eerst de wetsuits en flippers worden uitgezocht voordat we aan boord konden. In totaal was er een man of 30 die meegingen. De eerste stop was bij Chinaman’s Hat, een plateau in Port Philip Bay dat vol lag met zeehonden. Rondom het plateau zwommen ook zat zeehonden en daar konden we midden tussen zwemmen. Mooi om die zeehonden te zien duiken en met elkaar te zien spelen op soms minder dan een meter afstand. De temperatuur van het water was net te doen. Wel koud als je er net in sprong, ook met wetsuit aan, maar na een paar minuten wennen ging het wel. Na een paar foto’s te hebben genomen was helaas de batterij van m’n fototoestel al op… vergeten weer op te laden na de F1. Verder dus maar wat foto’s gemaakt met de telefoon, je moet toch wat. Na de zeehonden verder gevaren naar het Marina Park waar we opnieuw konden snorkelen. Deze keer waren er vissen te zien. Niet echt spectaculair, maar wel aardig. Als laatste dan op zoek naar de dolfijnen. Een hele tijd rond gevaren in de bay, maar helaas… geen dolfijnen gevonden! Tja, dan maar zonder met de dolfijnen te hebben gezwommen terug naar de pier. Kan me eigenlijk ook niet goed voorstellen hoe je met dolfijnen kunt snorkelen. Die beesten zijn toch veel te snel als je daar met je snorkeltje in het water ligt te dobberen? Voordat we weer vertrokken richting Melbourne hebben we eerste de beroemde vanilla slice gegeten. Was inderdaad lekker, al waren we het er over eens dat een Nederlandse tompoes toch lekkerder is.

Weer terug in Melbourne hebben een hapje gegeten bij Tusk, voor mij kangoeroe met noedels. Daarna tijd om ons te melden voor het oranjefeest. Vorig jaar zijn we ook naar dit feest geweest toen het voor de eerste keer werd georganiseerd. Deze keer werden meer mensen verwacht, zo’n 650, en was de lokatie verplaatst naar de Ormond Hall. Opnieuw weer één oranje massa met Nederlandse meezingers. Gezellig.

Foto’s van vandaag.

Na het overweldigende succes van vorig jaar – uhum – keken we dit jaar weer uit naar het Melbourne Comedy Festival dat van 30 maart tot 24 april duurt. Van vorig jaar hadden we  geleerd dat inzetten op de show van 1 act, ook al is het de winnaar van het jaar ervoor, geen reden is voor een geslaagde avond. Dit jaar een andere aanpak: zoveel mogelijk comedians op een avond. Moeten er altijd wel een paar leuke tussen zitten. Het festival heeft twee van die avonden, de openingsavond en het gala. Kaarten voor het gala waren al uitverkocht, dus de keus was snel gemaakt en vanavond zijn we naar de opening van het festival geweest met als ondertitel “Allstars Supershow”.

Direct uit het werk zijn we naar St Kilda gefietst om eerst een pizza te eten bij Banff en dan door te gaan naar het Palais Theatre waar de voorstelling om half acht begon.  De gastheer Tim Minchin, was een apart mannetje uit Engeland die op z’n blote voeten rond liep. Uitverkocht huis, maar omdat niet iedereen op tijd was werden voordat de show begon een aantal plaatsen voor het podium gevuld met mensen van achter uit de zaal. Het was tenslotte een tv-opname. In totaal kwamen maar liefst 28 acts voorbij. Een recensie op Internet geeft een oneliner overzicht per act. En zoals was te verwachten, sommigen waren erg grappig, sommigen leuk en anderen minder. Ook maar goed trouwens dat we al geleerd hadden om van tevoren geen fimpjes van de comedians op YouTube te kijken. Ik heb er na de show wel een paar opgezocht op YouTube en inderdaad zag ik van een aantal dezelfde grappen. Bijvoorbeeld de goocheltruc van  Carl-Einar Häckner, blijkt al meer dan een jaar oud.  Ook het optreden van The Sandman leek wel heel erg op een filmpje van bijna drie jaar geleden. De afsluitende act was een beetje apart, een aantal muzikanten (Blue Grassy Knoll) die live de muziek bij een stomme film speelden, zoals ze in dit filmpje doen. Wel knap, maar wat raar als afsluitende act op een comedy festival. Samenvattend: een stuk leuker dan vorig jaar.

Een paar maanden geleden was en bij Capgemini een competitie wie het beste initiatief had om kennis te delen in de organisatie. Die competitie hebben we met het architectenteam gewonnen. Als beloning kregen we geld voor een teamactiviteit. Na een aantal mogelijke activiteiten op een rijtje te hebben gezet en te hebben gestemd kwam een Barista Course eruit als winnaar uit. Een barista is letterlijk vertaald de barman in een koffiehuis, de “koffiezetter”. Aangezien Melbourne wordt beschouwd als de koffie cultuurhoofdstad van Australië moeten we daar natuurlijk meer van weten. In Nederland heeft vrijwel elk bedrijf koffiemachines staan waar de medewerkers (meestal gratis) hun koffie tappen. Maar wat er uit die automaten komt noemen ze hier geen koffie. ‘s Morgens op weg naar het werk zie je hier de mensen lopen met hun bekertje koffie met deksel, dat ze onderweg bij een van de talloze koffietentjes hebben opgepikt. En in plaats van op het werk een koffieautomaat te gebruiken (die er niet zijn) lopen ze de deur uit naar diezelfde koffietentjes om een echte koffie te halen. En er komt wel wat bij kijken om goede koffie te maken en jezelf een barista te kunnen noemen.

De cursus werd gegeven door Barista Basics in een klein lokaaltje in het centrum van Melbourne. Zie hier voor een kort filmpje dat laat zien hoe zo’n cursus in zijn werk gaat. Na een verhaaltje over de historie van koffie, hoe het geplukt wordt en hoe het gebrand wordt was het tijd voor het praktische (en meer interessante) deel van de cursus: koffies maken. Eerst werd “frothing” (het met een stoompijpje opschuimen) van de melk uitgelegd, waarna we het zelf moesten uitvoeren: Heel makkelijk: juiste hoeveelheid melk nemen, stoompijpje op de juiste hoogte in de melk houden zodat er lucht in de melk komt, voldoende (maar niet te veel) schuim produceren, melk op de juiste temperatuur brengen (65 graden, bij  hogere temperatuur verbrandt de melk) en met niet te veel belletjes, zodat een zijdeachtige substantie ontstaat. Zitten er te veel belletjes in de melk na het opschuimen. dan moet je de melkkom hard op de tafel slaan (ja Wilma, echt waar) zodat deze belletjes eruit gaan. Zoals gezegd, stelt niets voor. Daarna werd uitgelegd hoe verschillende koffies op het koffiemenu moeten worden gemaakt, waaronder Cappuccino, Caffe latte, Flat white, Macchiato, Long black en Ristretto. En ook hier komt het allemaal erg precies: alleen vers gebrande koffiebonen gebruiken, malen (grinden) vlak voor gebruik, grofheid bij het malen afstemmen op het soort bonen en het weer (luchtvochtigheid), de juiste hoeveelheid koffie nemen, met de juiste kracht (15-18kg) en egaal aandrukken, houder in het apparaat en het water erdoor laten lopen. Een shot koffie is altijd 30ml (alleen een Ristretto is 20ml) en het moet tussen de 25 en 30 seconden duren voordat die 30ml door de koffie is gelopen. Is het meer of minder dan 25-30 seconden, dan is de koffie te grof (of te fijn)  of heb je niet goed (of te goed) aangedrukt met als resultaat dat je de koffie beter kunt weggooien. Ook het schenken van de opgeschuimde melk in de koffie is een kunst. De melk moet in ieder geval het crema laagje op de koffie in takt laten en als je er een beetje bij wilt horen moet je met de melk ook nog mooie figuurtjes op de koffie kunnen maken – de “coffee art“. Al met al is het wel duidelijk dat het maken van een goede koffie veel oefening vereist.

Nadeel van het volgen van een dergelijke cursus is natuurlijk dat je thuis niet meer genoegen kunt nemen met je goedkope Senseo. Want net als de kantoorkoffie wordt wat dit apparaat “produceert” ongetwijfeld hier ook geen koffie genoemd. Maar ja, een beetje espressoapparaat en een koffiemaler (want koffie uit de supermarkt gebruiken is een zonde) kosten al gauw hetzelfde als een 50 inch plasma tv. Nog maar even over nadenken dus. Maar niet te lang….

Vorig weekend – een paar dagen na van de fiets te zijn gekukeld- heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan dan thuis op de bank video’s kijken. De ergste pijn van het gebroken sleutelbeen lijkt ondertussen wel een beetje over te zijn. Geen pijnstillers meer nodig in ieder geval. Slapen op m’n rug blijft nog steeds behelpen en iedere nacht moet ik er wel een keer uit als ik pijn in m’n rug begin te krijgen.

Dit weekend was er gelukkig weer wat meer te beleven. Gisteren met een paar collega’s naar de film Inception geweest in de bioscoop in het Crown complex. Hoewel Crown slechts een minuut of tien lopen richting het centrum van huis ligt kom ik er eigenlijk nooit. De laatste keer volgens mij zo’n beetje een jaar geleden toen we nog met de offerte voor het project bij Foster’s bezig waren. Toen was het overigens niet de bioscoop maar het mega grote casino waar we geweest zijn. Na de film nog een hapje gegeten in het food court in hetzelfde complex. De film zelf was wel aardig. Voldoende actie, maar een beetje ver gezocht allemaal. Was ook een beetje A-team achtig, d.w.z de good guys schieten alle bad guys zonder problemen neer, maar worden zelf eigenlijk nooit geraakt.

Vandaag met een aantal andere collega’s naar de T’Gallant winery in Mornington Peninsula geweest. Dat ligt zo’n anderhalf uur rijden ten zuiden van Melbourne. Ondanks de voorspelling van regen was het vandaag stralend zonnig weer. Aangekomen bij de winery hebben we op het terras eerst maar eens uitgebreid geluncht. Pizza met een wijntje erbij. Daarna moesten de verschillende wijnen van de winery natuurlijk even worden geproefd en daar waren een aantal hele lekkere bij. Omdat de winery Foster’s wijnen maakt kunnen Foster’s werknemers die met korting kopen. Alleen had niemand een Foster’s identiteitsbewijs bij zich. Maar gelukkig had één van de collega’s een aantal emails van Foster’s op z’n blackberry telefoon en dat was voldoende ‘bewijs’. Met goede wijnen voor de helft van de prijs hebben we allemaal maar wat flessen meegenomen. Op de weg terug naar Melbourne hebben we de toeristische route genomen met een paar uitkijkpunten en een groot deel langs de zee. Onderweg nog een keer gestopt om een biertje gedronken en vervolgens doorgereden naar huis.

Rest van de foto’s staat hier.

Zaterdagmiddag, na te zijn hersteld (nou ja, soort van) van de wedstrijd tegen Brazilie, ben ik met Jochem en Wilma naar Yarra Vally geweest. Yarra Valley is een wijngebied dat zo’n uur rijden van Melbourne ligt. De eerste bestemming was de Giant Steps winery/cellar door in Healesville. Hier worden de Giant Steps en Innocent Bystander wijnen gemaakt. Je kunt de wijnen er proeven en natuurlijk ook kopen. We wilden eigenlijk een rondleiding, maar helaas bleken die alleen op werkdagen te worden gegeven. De volgende stop was de De Bortoli winery. Naast wijntjes proeven hebben we daar ook een aardig bord met verschillende soorten kaas geproefd. De kaas was een stuk beter dan de wijn, dus geen wijn gekocht daar. Op naar de Killara winery. Deze zag er bij aankomst niet echt bijzonder uit, maar het bleek aan de achterkant een geweldig uitzocht over de wijngaarden te hebben. in de zomer een prima plek om op het terras te zitten. Omdat ze al bijna gingen sluiten hadden we 6 hele minuten de tijd om de wijnen te proeven. Het bleek van ze een aanbieding hadden die neerkwam op “12 flessen voor de prijs van 4″. Een aangezien die wijn goed te drinken was zijn daar twee dozen van ingeslagen. De laatste winery die we bezocht hebben is Warramate. Dit is een hele kleine winery, maar opnieuw met een geweldig uitzicht over de wijngaarden. Als afsluiting van de geslaagde middag zijn we weer teruggereden naar de Giant Steps waar we pizza hebben gegeten alvorens weer naar huis te rijden.

‘s Avonds thuis nog de wedstrijd Duitland-Argentinie gekeken. Lekker in de slaapzak op de bank.

Rest van de foto’s staat hier.