Na het overweldigende succes van vorig jaar – uhum – keken we dit jaar weer uit naar het Melbourne Comedy Festival dat van 30 maart tot 24 april duurt. Van vorig jaar hadden we  geleerd dat inzetten op de show van 1 act, ook al is het de winnaar van het jaar ervoor, geen reden is voor een geslaagde avond. Dit jaar een andere aanpak: zoveel mogelijk comedians op een avond. Moeten er altijd wel een paar leuke tussen zitten. Het festival heeft twee van die avonden, de openingsavond en het gala. Kaarten voor het gala waren al uitverkocht, dus de keus was snel gemaakt en vanavond zijn we naar de opening van het festival geweest met als ondertitel “Allstars Supershow”.

Direct uit het werk zijn we naar St Kilda gefietst om eerst een pizza te eten bij Banff en dan door te gaan naar het Palais Theatre waar de voorstelling om half acht begon.  De gastheer Tim Minchin, was een apart mannetje uit Engeland die op z’n blote voeten rond liep. Uitverkocht huis, maar omdat niet iedereen op tijd was werden voordat de show begon een aantal plaatsen voor het podium gevuld met mensen van achter uit de zaal. Het was tenslotte een tv-opname. In totaal kwamen maar liefst 28 acts voorbij. Een recensie op Internet geeft een oneliner overzicht per act. En zoals was te verwachten, sommigen waren erg grappig, sommigen leuk en anderen minder. Ook maar goed trouwens dat we al geleerd hadden om van tevoren geen fimpjes van de comedians op YouTube te kijken. Ik heb er na de show wel een paar opgezocht op YouTube en inderdaad zag ik van een aantal dezelfde grappen. Bijvoorbeeld de goocheltruc van  Carl-Einar Häckner, blijkt al meer dan een jaar oud.  Ook het optreden van The Sandman leek wel heel erg op een filmpje van bijna drie jaar geleden. De afsluitende act was een beetje apart, een aantal muzikanten (Blue Grassy Knoll) die live de muziek bij een stomme film speelden, zoals ze in dit filmpje doen. Wel knap, maar wat raar als afsluitende act op een comedy festival. Samenvattend: een stuk leuker dan vorig jaar.

Een paar maanden geleden was en bij Capgemini een competitie wie het beste initiatief had om kennis te delen in de organisatie. Die competitie hebben we met het architectenteam gewonnen. Als beloning kregen we geld voor een teamactiviteit. Na een aantal mogelijke activiteiten op een rijtje te hebben gezet en te hebben gestemd kwam een Barista Course eruit als winnaar uit. Een barista is letterlijk vertaald de barman in een koffiehuis, de “koffiezetter”. Aangezien Melbourne wordt beschouwd als de koffie cultuurhoofdstad van Australië moeten we daar natuurlijk meer van weten. In Nederland heeft vrijwel elk bedrijf koffiemachines staan waar de medewerkers (meestal gratis) hun koffie tappen. Maar wat er uit die automaten komt noemen ze hier geen koffie. ‘s Morgens op weg naar het werk zie je hier de mensen lopen met hun bekertje koffie met deksel, dat ze onderweg bij een van de talloze koffietentjes hebben opgepikt. En in plaats van op het werk een koffieautomaat te gebruiken (die er niet zijn) lopen ze de deur uit naar diezelfde koffietentjes om een echte koffie te halen. En er komt wel wat bij kijken om goede koffie te maken en jezelf een barista te kunnen noemen.

De cursus werd gegeven door Barista Basics in een klein lokaaltje in het centrum van Melbourne. Zie hier voor een kort filmpje dat laat zien hoe zo’n cursus in zijn werk gaat. Na een verhaaltje over de historie van koffie, hoe het geplukt wordt en hoe het gebrand wordt was het tijd voor het praktische (en meer interessante) deel van de cursus: koffies maken. Eerst werd “frothing” (het met een stoompijpje opschuimen) van de melk uitgelegd, waarna we het zelf moesten uitvoeren: Heel makkelijk: juiste hoeveelheid melk nemen, stoompijpje op de juiste hoogte in de melk houden zodat er lucht in de melk komt, voldoende (maar niet te veel) schuim produceren, melk op de juiste temperatuur brengen (65 graden, bij  hogere temperatuur verbrandt de melk) en met niet te veel belletjes, zodat een zijdeachtige substantie ontstaat. Zitten er te veel belletjes in de melk na het opschuimen. dan moet je de melkkom hard op de tafel slaan (ja Wilma, echt waar) zodat deze belletjes eruit gaan. Zoals gezegd, stelt niets voor. Daarna werd uitgelegd hoe verschillende koffies op het koffiemenu moeten worden gemaakt, waaronder Cappuccino, Caffe latte, Flat white, Macchiato, Long black en Ristretto. En ook hier komt het allemaal erg precies: alleen vers gebrande koffiebonen gebruiken, malen (grinden) vlak voor gebruik, grofheid bij het malen afstemmen op het soort bonen en het weer (luchtvochtigheid), de juiste hoeveelheid koffie nemen, met de juiste kracht (15-18kg) en egaal aandrukken, houder in het apparaat en het water erdoor laten lopen. Een shot koffie is altijd 30ml (alleen een Ristretto is 20ml) en het moet tussen de 25 en 30 seconden duren voordat die 30ml door de koffie is gelopen. Is het meer of minder dan 25-30 seconden, dan is de koffie te grof (of te fijn)  of heb je niet goed (of te goed) aangedrukt met als resultaat dat je de koffie beter kunt weggooien. Ook het schenken van de opgeschuimde melk in de koffie is een kunst. De melk moet in ieder geval het crema laagje op de koffie in takt laten en als je er een beetje bij wilt horen moet je met de melk ook nog mooie figuurtjes op de koffie kunnen maken – de “coffee art“. Al met al is het wel duidelijk dat het maken van een goede koffie veel oefening vereist.

Nadeel van het volgen van een dergelijke cursus is natuurlijk dat je thuis niet meer genoegen kunt nemen met je goedkope Senseo. Want net als de kantoorkoffie wordt wat dit apparaat “produceert” ongetwijfeld hier ook geen koffie genoemd. Maar ja, een beetje espressoapparaat en een koffiemaler (want koffie uit de supermarkt gebruiken is een zonde) kosten al gauw hetzelfde als een 50 inch plasma tv. Nog maar even over nadenken dus. Maar niet te lang….

Vorig weekend – een paar dagen na van de fiets te zijn gekukeld- heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan dan thuis op de bank video’s kijken. De ergste pijn van het gebroken sleutelbeen lijkt ondertussen wel een beetje over te zijn. Geen pijnstillers meer nodig in ieder geval. Slapen op m’n rug blijft nog steeds behelpen en iedere nacht moet ik er wel een keer uit als ik pijn in m’n rug begin te krijgen.

Dit weekend was er gelukkig weer wat meer te beleven. Gisteren met een paar collega’s naar de film Inception geweest in de bioscoop in het Crown complex. Hoewel Crown slechts een minuut of tien lopen richting het centrum van huis ligt kom ik er eigenlijk nooit. De laatste keer volgens mij zo’n beetje een jaar geleden toen we nog met de offerte voor het project bij Foster’s bezig waren. Toen was het overigens niet de bioscoop maar het mega grote casino waar we geweest zijn. Na de film nog een hapje gegeten in het food court in hetzelfde complex. De film zelf was wel aardig. Voldoende actie, maar een beetje ver gezocht allemaal. Was ook een beetje A-team achtig, d.w.z de good guys schieten alle bad guys zonder problemen neer, maar worden zelf eigenlijk nooit geraakt.

Vandaag met een aantal andere collega’s naar de T’Gallant winery in Mornington Peninsula geweest. Dat ligt zo’n anderhalf uur rijden ten zuiden van Melbourne. Ondanks de voorspelling van regen was het vandaag stralend zonnig weer. Aangekomen bij de winery hebben we op het terras eerst maar eens uitgebreid geluncht. Pizza met een wijntje erbij. Daarna moesten de verschillende wijnen van de winery natuurlijk even worden geproefd en daar waren een aantal hele lekkere bij. Omdat de winery Foster’s wijnen maakt kunnen Foster’s werknemers die met korting kopen. Alleen had niemand een Foster’s identiteitsbewijs bij zich. Maar gelukkig had één van de collega’s een aantal emails van Foster’s op z’n blackberry telefoon en dat was voldoende ‘bewijs’. Met goede wijnen voor de helft van de prijs hebben we allemaal maar wat flessen meegenomen. Op de weg terug naar Melbourne hebben we de toeristische route genomen met een paar uitkijkpunten en een groot deel langs de zee. Onderweg nog een keer gestopt om een biertje gedronken en vervolgens doorgereden naar huis.

Rest van de foto’s staat hier.

Zaterdagmiddag, na te zijn hersteld (nou ja, soort van) van de wedstrijd tegen Brazilie, ben ik met Jochem en Wilma naar Yarra Vally geweest. Yarra Valley is een wijngebied dat zo’n uur rijden van Melbourne ligt. De eerste bestemming was de Giant Steps winery/cellar door in Healesville. Hier worden de Giant Steps en Innocent Bystander wijnen gemaakt. Je kunt de wijnen er proeven en natuurlijk ook kopen. We wilden eigenlijk een rondleiding, maar helaas bleken die alleen op werkdagen te worden gegeven. De volgende stop was de De Bortoli winery. Naast wijntjes proeven hebben we daar ook een aardig bord met verschillende soorten kaas geproefd. De kaas was een stuk beter dan de wijn, dus geen wijn gekocht daar. Op naar de Killara winery. Deze zag er bij aankomst niet echt bijzonder uit, maar het bleek aan de achterkant een geweldig uitzocht over de wijngaarden te hebben. in de zomer een prima plek om op het terras te zitten. Omdat ze al bijna gingen sluiten hadden we 6 hele minuten de tijd om de wijnen te proeven. Het bleek van ze een aanbieding hadden die neerkwam op “12 flessen voor de prijs van 4″. Een aangezien die wijn goed te drinken was zijn daar twee dozen van ingeslagen. De laatste winery die we bezocht hebben is Warramate. Dit is een hele kleine winery, maar opnieuw met een geweldig uitzicht over de wijngaarden. Als afsluiting van de geslaagde middag zijn we weer teruggereden naar de Giant Steps waar we pizza hebben gegeten alvorens weer naar huis te rijden.

‘s Avonds thuis nog de wedstrijd Duitland-Argentinie gekeken. Lekker in de slaapzak op de bank.

Rest van de foto’s staat hier.

Afgelopen zondag na twee wedstrijden (en een voetbalvrij weekend) te hebben gemist vanwege een blessure eindelijk weer gevoetbald. Het was volgens het wedstrijdschema een thuiswedstrijd maar hoewel we al halverwege de competitie zijn hebben we nog steeds geen bespeelbaar veld. Na de Formule 1 is het helemaal opnieuw ingezaaid, maar veel gras staat er nog niet op. Vandaar dat de wedstrijd is omgedraaid en het een uitwedstrijd is geworden. Het goede nieuws is dat ik de wedstrijd blessurevrij ben doorgekomen en het nog betere nieuws is dat we eindelijk weer eens een keer hebben gewonnen: 4-0. Qua weer is het allemaal nog prima te doen. Middagtemperaturen liggen nog steeds rond de 14 graden en afgelopen weekend stond er een lekker zonnetje.

Na twee wedstrijden van het Nederlands elftal het Station Hotel in Prahran te hebben gekeken en de derde te hebben overgeslagen omdat ie om 4.30 uur ‘s nachts was (en nergens meer om ging) was het Holland Soccer House voor de kwartfinale verplaatst naar het Portland Hotel in het centrum. De lokatie in Prahran was te klein voor al de Nederlanders die kwamen opdagen. Voor de wedstrijd hebben we eerst een hapje gegeten in Chinatown.  Een paar maanden geleden hebben we al eens bij het Shanghai Village Dumpling restaurant gegeten. Tijd om weer eens terug te gaan. Geweldig interieur met knal roze muren en sfeervol TL licht, maar het eten is prima en bovendien nog eens erg goedkoop. Het Portland Hotel was gezelliger om de wedstrijd te kijken dan het Station Hotel. Na de snelle achterstand was het even schrikken, maar de sfeer bleef prima al denk ik niet dat ze in Zuid Afrika al de aanmoedigen hebben kunnen horen. De halve finale en finale wedstrijden zijn allemaal om 4.30 uur lokale tijd.

Zaterdag middag met Jochem en Wilma naar het Lysterfield Lake Park geweest. Jochem heeft vanwege de reisafstand naar z’n project tijdelijk een huurauto en dat is erg handig. Het park ligt zo’n 40 minuten rijden buiten Melbourne. Normaal gesproken kun je blijven rijden en lijkt er geen eind aan Melbourne te komen, maar hier was je toch echt buiten de stad. Het Lysterfield Park is de ideale plaats om te mountainbiken en we zagen dan ook aardig wat mensen onder de modder voorbij komen. We waren later op de middag en dat is blijkbaar de goede tijd om kangoeroes en wallabies te zien. Na ruim een jaar hier eindelijk die beesten in het wild gezien. Nadeel van later op de middag is wel dat het vroeg donker wordt (rond 5 uur, morgen is de kortste dag, dan weer op naar de zomer) waardoor het niet mee viel om de kangoeroes op de foto te krijgen. Het helpt overigens ook niet als de instelling van je camera per ongeluk is verdraaid naar één of andere geavanceerde modus in plaats van vol automatisch. Absoluut de moeite waard om hier een keer wat eerder op de dag hen te gaan.

Weer terug hebben we gegeten in een Italiaans restaurant. Daarna op naar het Holland Soccer House voor de wedstrijd Nederland – Japan. Vorige week, bij de wedstrijd Nederland – Denemarken, was het al erg druk geweest (zo’n 500 mensen) en voor deze wedstrijd werden nog meer mensen verwacht. Vandaar dat bij de deur oranje armbandjes werden uitgedeeld. Iedereen die probeerde binnenkomen nadat het laatste armbandje was uitgedeeld had pech. En druk was het, bomvol Nederlanders in het oranje. Bij binnenkomst kregen we direct een gratis pitcher bier. Geen idee waarom, maar we hebben verder geen vragen gesteld. De wedstrijd zelf was nou niet echt bijzonder (bijzonder saai, dat wel) maar na afloop was iedereen toch blij met de overwinning. We zijn nog even gebleven om de eerste helft van Australië – Ghana te kijken.

Omdat ik nog steeds last heb van m’n hamstring heb ik vanmiddag opnieuw niet gevoetbald. Maar aangezien we een thuiswedstrijd hadden wel even gaan kijken om het team aan te moedigen. Zoals de laatste weken steeds het geval is ook deze week weer net niet: 2-1 verloren. Daarna voor de broodnodige fitheid wel weer een rondje Albert Park gerend.

Meer foto’s hier.

Temperaturen van zo’n 18 graden, tijd voor mutsen en handschoenen. Rond deze tijd van het jaar is het in Melbourne ongeveer hetzelfde weer als in Nederland (al is het hier in vergelijking met Nederland nu eind november). En daar waar in Nederland na alle sneeuw waarschijnlijk iedereen blij is dat het weer mooi weer wordt, zie je hier bij bosjes mensen met mutsen en handschoenen, zeker ‘s morgens en ‘s avonds. Vandaag was een mooie zonnige dag en omdat er verder weinig specials te doen was in Melbourne heb ik, na een bezoekje aan de kapper, maar eens lekker in het zonnetje geluncht bij een tentje om de hoek. Omdat Wilma in Nederland is was alleen Jochem van de partij. Daarna een fietstocht gemaakt langs het strand naar het zuiden. Van Port Melbourne via St Kilda en Elwood naar Brighton. Het fietspad loopt pal naast het strand. In Brighton aangekomen in het zonnetje een lekker bakkie koffie gedronken en op ons gemak teruggepeddeld naar St Klida. Omdat het te vroeg was om te eten hebben eerst op een terras aan het strand een biertje gedronken totdat het donker was. De mooie rode luchten van de de zonsondergang leverden dito foto’s op. Uiteindelijk pizza gegeten bij Mr Wolf.  Al met al een lekker relaxed dagje.

Alle foto’s van vandaag staan hier in het nieuwe fotoalbum.

Vanmiddag weer eens naar de film geweest. Deze keer naar de 2010 versie van Robin Hood. De verwachting was dat het in ieder geval een betere film zou zijn dan de vorige twee films die ik hier heb gezien, want Alice in Wonderland (in 3D) en Iron Man 2 waren in de categorie waardeloos. Ik had van tevoren niet gelezen waar de film precies over zou gaan, want iedereen weet dat Robin Hood de man is die in de bossen woont , goed met pijl en boog overweg kan en steelt van de rijken en geeft aan de armen. Nou, daar ging deze film dus niet over. Het gaat over soldaat Robin Longstride die boogschutter is in het leger van King Richard. Nadat King Richard omkomt in een gevecht reist Robin van Frankrijk terug naar Engeland, doet zich voor als Robert Loxley, help King John (de broer van Richard) om een invasie van de Fransen te voorkomen en wordt uiteindelijk door King John tot outlaw (vogelvrij) verklaard. (voor het hoe en waarom moet je de film maar gaan kijken). En aan het eind van de film begrijp je het: dit is het verhaal dat beschrijft hoe de legende van Robin Hood ontstond…

Vanavond was er de FA Cup Night georganiseerd door de Middle Park voetbalclub. Dat is een jaarlijks event waarbij de voetbalclub een avond organiseert met trivia, raffles, eten en het kijken van de Engelse voetbal bekerfinale op een groot scherm. Naast plezier hebben is het doel om geld in te zamelen voor de club. Trivia is een quiz  waarbij vragen worden gesteld in een aantal categorieën (o.a. nieuws, film, sport, algemene kennis, rode loper) die je in groepen moet beantwoorden. De groepen kon je voorafgaand aan de avond zelf samenstellen door met teamgenoten, aanhang en vrienden een eigen tafel te reserveren. De groep die de meeste vragen goed beantwoordt wint. Na de eerste twee categorieën stond onze groep troosteloos op de laatste plaats. Gelukkig gingen de volgende categorieën beter zodat we toch netjes in de middenmoot eindigden. Daarna de ‘raffles’ wat in gewoon Nederlands ‘loterij’ betekent. Dus lootjes kopen en afwachten of je lotnummer wordt getrokken… niet dus. Dan uiteindelijk om 12 uur ‘s nachts de aftrap van de bekerfinale tussen Chelsea en Portsmouth. Daarbij viel de zaal uiteen in twee groepen, de supporters van Chelsea (in club shirts en al) en tegenstanders van Chelsea. Geloof niet dat er echt fans waren van Portsmouth, voor de tegenstanders van Chelsea ging het er vooral om dat Chelsea niet zou winnen. Helaas voor hen gebeurde dat toch: einduitslag 1-0 voor Chelsea. Er was overigens wel een overeenkomst met onze eigen wedstrijd van 2 weken geleden, want ook hier werden de strafschoppen (twee stuks) gemist.

Vrijdag 30 April, Koninginnedag, ook in Melbourne. Een aantal Nederlandse dames had het plan opgevat om het Belgisch Bier Café in Melbourne ‘s avonds af te huren voor een Nederlands feestje. Via een email kon je je aanmelden, maar daar aangekomen werd dat niet gecontroleerd. Er zijn ongetwijfeld meer mensen komen opdagen dan verwacht en het was dan ook afgeladen vol. Vrijwel iedereen in één of andere vorm van oranje kleding. Moeten ze al bijna vanuit Nederland hebben meegenomen, want zou niet weten waar je dat hier zou kunnen kopen. Naast Grolsch, bitterballen en patat met werd er ook de nodige Nederlandse muziek gedraaid. Al met al een gezellige boel.

Zaterdagavond naar de film Iron Man 2 geweest in de George Palace Cinema in St Kilda. De film is gebaseerd op de superheld “Iron Man” uit een stripboek. Verder kunnen we er kort over zijn, waardeloze film. Na de film wel lekker en ook heel goedkoop gegeten in in restaurant Banff vlak naast de bioscoop.

Vandaag was er opnieuw een Koninginnedag event, Dutch Orange Day. Op Queensbridge Square waren standjes en een podium opgezet. Allemaal typisch Nederlandse dingen: sjoelen, erwtensoep, kroketten, poffertjes, patat. En natuurlijk mocht ook het Tukkers klompendansen niet ontbreken. Buitenlanders moeten wel een heel apart beeld van Nederland krijgen op deze manier. Na een uurtje hadden we de standjes wel gezien en hadden we ook snert, poffertjes en patat gegeten. Kan me niet herinneren die combinatie ooit binnen een uur te hebben gegeten. Na nog een kopje koffie (geen Nederlandse) te hebben gedronken snel naar huis voor het middagprogramma.

Vanmiddag was er weer een voetbalwedstrijd, deze keer in en tegen Brighton, de koploper na twee wedstrijden. Opnieuw een goede start en redelijk snel op 1-0 voor. Direct daarna, vanaf de aftrap schoot Brighton op ons doel en ….. doelpunt. Zag er schlemielig uit voor onze keeper, maar die zou dat in het vervolg van de wedstrijd weer goed maken. Te beginnen met het stoppen van een strafschop. Voor rust maakte Brighton toch nog de 2-1. Zelf moest ik helaas met een hamstringblessure van het veld. Wel jammer want anders ik had vandaag de hele wedstrijd gespeeld. Na rust leek de wedstrijd voor ons weer de goede kant op te gaan en maakten we 2-2 en 2-3. Vlak voor tijd werd het helaas toch nog 3-3. Geen slecht resultaat, zeker omdat Brighton in de tweede helft nog twee strafschoppen miste. Drie strafschoppen in totaal dus, één op de lat en twee gestopt door de keeper, die eigenlijk ‘gewoon’ een veldspeler is; onze vaste keeper kon vandaag niet meespelen. Twee gemiste strafschoppen staan op Youtube: hier en hier.

Van 24 maart tot 28 april is in Melbourne het Comedy Festival, één van de drie grootste internationale comedy festivals ter wereld. Ontelbaar vele artiesten en voorstellingen, dus waar te beginnen als je er één wilt bijwonen? In ons geval hebben we gekeken wat het grootste succes van vorig jaar was en hebben daar kaarten voor gekocht: de Pajama Men dus. Lijkt toch een veilige keus zou je zeggen. De show speelt zich af in een trein (ze hebben alleen 2 stoelen op het podium)  waarin zich allerlei typetjes bevinden die dialogen met elkaar aangaan. Een artikel van de krant the Age bevat een video interview (je moet wel eerste even door 30 seconden reclame heen) waarin de mannen van de Pajama Men proberen uit te leggen waar hun show over gaat.

De hele zaal vond de voorstelling geweldig en ging uit z’n dak….op drie Nederlanders na. Waarschijnlijk begrijpen wij dit soort comedy niet, want we vonden het unaniem helemaal niet om te lachen. Wel knap gedaan al die typetjes, maar zoals gezegd niet om te lachen. Ik heb op Youtube gezocht naar filmpjes van andere voorstellingen ((klik hier, er is geen filmpje van de Pajama Men) om te kijken of die wel leuk waren. Maakt weinig uit welke van de gevonden filmpjes je vervolgens aanklikt om te bekijken, ze zijn allemaal een stuk leuker dan de voorstelling van de Pajama Men.