Vandaag was het weer zover: the race that stops a nation. Alweer de derde Melbourne Cup sinds ik in Melbourne ben. De races en alle bijbehorende verkleedpartijen interesseren me eigenlijk niet zo veel, dus beschouw ik het maar als een vrije dag. Vandaag was dat eigenlijk niet anders. Alle races worden gedurende de dag live uitgezonden op tv, maar als je de paarden niet kent en geen weddenschappen hebt afgesloten (wat 80% van de mensen hier wel doet) is het niet meer dan een kudde paarden die in het rond rennen. Om het wat interessanter te maken besloot ik een uur voor de hoofdrace (race 7, 3pm) om ook toch maar een weddenschap te plaatsen.
Er zijn legio websites waar je kunt wedden hier, dus welke te kiezen? Dan helpt het (een beetje) om op Internet een overzicht te vinden van de odds (uitbetaling per ingelegde dollar) voor de verschillende websites. Een account aanmaken was zo gebeurd, maar dan blijkt dat er vele manieren zijn om te wedden, allemaal met verschillende winstkansen en uitbetalingen. Je kunt inzetten op de winnaar (Win), een positie in de uitslag (Place), combinatie van winnaar en plaats (Each Way), de eerste twee paarden in de uitslag in willekeurige volgorde (Quinella), de nummers 1,2,3 in exacte volgorde (Exacta) en nog veel meer combinaties. Aangezien het al vlak voor de start van de race was had ik niet veel tijd om uit te zoeken wat al die verschillende typen precies waren, dus maar de simpelste genomen: voorspellen van de winnaar. Nu alleen nog “even” een paard kiezen. De favoriet voor de winst was Americain, het paard dat ook vorig jaar had gewonnen met een uitbetaling van 5:1. Ik heb echter gekozen voor de nummer 2 favoriet, Dunaden, met een uitbetaling van 8,5:1.
Lang hoefde ik niet meer op de start van de race te wachten en de race volgen was nu natuurlijk een stuk spannender. De race gaat over 3200 meter en het eerste deel van de race doen de favorieten het rustig aan om op het laatste rechte eind naar voren te stormen. Tot vlak voor het eind heb je dus geen flauw idee wie er gaat winnen. Het was de meest nek-aan-nek (of is het hoofd-aan-hoofd voor paarden?) finish ooit en het verschil tussen de nummers 1 en 2 was uiteindelijk maar een paar centimeter: fotofinish dus. De winnaar? Dunaden! De favoriete Americain werd slechts vierde. Nog even afwachten of ik op de website alles goed had ingevuld, maar dan de bevestiging dat mijn saldo inderdaad was vermenigvuldigd met 8,5. Geeft Melbourne Cup day ineens een heel ander gevoel
Video van de race en de fotofinish (let op de jockey in het geel):
Vanavond na een architectuurmeeting een drankje gedronken op de 55e verdieping van de Rialto Towers. Tot eind 2009 kon je op het observation deck een 360 graden uitzicht over Melbourne krijgen, maar sindsdien is het een restaurant, Vue du Monde. Aardig uitzicht, maar viel niet mee om een scherpe foto te maken…
Er zijn een paar zekerheidjes ieder weekend. De was doen is er één, maar een veel betere is een kop zelf gezette cappuccino. Zeker als ik net als vandaag weer verse koffiebonen heb gehaald op de markt. Nieuwe, verse gebrande bonen betekent ook dat de stand van de grinder weer moet worden bijgesteld, want hoe ouder de bonen, hoe fijner de maling moet. En met verse bonen moet de maling dus weer groffer. ‘t Is altijd een beetje gokken, maar vandaag de grinder in één keer goed gezet, wat in 25 seconden twee 30ml glaasjes espresso met een flinke crema laag opleverde. Perfect. Opgeschuimde melk erbij, punt verse appeltaart erbij en gaan met de banaan koffie. (en ja, ‘t is inderdaad tijd om het koffieapparaat eens goed schoon te maken)
En dat is twee! Jawel, ook het tweede jaar in Australië zit er al weer op. En het is eigenlijk net zo snel voorbij gegaan als het eerste. Geen verhuizingen dit jaar en ook weinig op en neer gevlogen voor het werk. Maar wel weer volop van Australië gezien, gesport en andere dingen beleefd. Dat begon al direct met iets typisch Nederlands: Dutch Orange Day, oftewel Koninginnedag in Melbourne met snert, poffertjes en patat oorlog. Ook weer een beetje verder “ingeburgerd” door een BBQ en een Espressoapparaat te kopen. Dat laatste was door het gevolg van het doen van een barista cursus.
Met Melbourne als sportstad van Australië was er ook op sport gebied weer zat te doen. Na de pre-season training begon in mei dan eindelijk de voetbalcompetitie bij de Middlepark FC. Helaas met een aantal blessures, waardoor ik een deel van het toch al korte seizoen heb gemist. Het seizoen was helemaal afgelopen toen ik ook nog mijn sleutelbeen brak (door van m’n fiets te vallen, niet door het voetballen). Kijksport is een stuk minder risicovol en ook daarvan was voldoende. Natuurlijk was er het WK voetbal met wedstrijden van het Nederlands elftal op grote schermen in het Holland Soccer House. Daar werd duidelijk hoeveel Nederlanders er wel in Melbourne wonen. Op de finaleavond kwam ik er niet eens in, zo druk was het. Ook live was er genoeg te zien met de opening van AAMI Park stadion en de rugby wedstrijd tussen Australië en Nieuw Zeeland, de Australian Open tennis en de Formule 1 op Albert Park.
Ook weer een stuk van Australië gezien. Een aantal dagtripjes in de buurt van Melbourne, maar ook wat verder van huis met een lang weekend Adelaide, een vakantie rond de jaarwisseling naar Perth en Sydney (met het vuurwerk op de Harbour Bridge) en een tocht met de camper door Tasmanië eind januari. En dan was er natuurlijk het bezoek van pa en ma van half februari tot half maart met leuke dingen als het tramrestaurant, Wilsons Prom, Yarra Valley, Australisch voetbal en weer een kleine week in Sydney.
Qua website is er ook het één en ander veranderd. Zo heb ik de Joomla site vervangen door deze WordPress site. En ook staan alle foto’s nu online. Het aantal nieuwe artikelen op de blog is wel een stuk lager dan het eerste jaar, 62 artikelen om precies te zijn, maar veel dingen waren in het tweede jaar dan ook niet meer nieuw.
Met goede vrijdag, pasen en Anzac day achter elkaar hebben we hier een lang weekend van maar liefst vijf dagen. Vorig jaar goed voor een korte vakantie in het Red Centre, maar dit jaar staat er niets bijzonders op het programma. Op het werk gaat de eerste fase van het project bijna live en veel mensen werken met de Pasen door. Zelf hoef ik alleen maar thuis bereikbaar te zijn, dus genoeg tijd om uit te slapen en wat thuis te rommelen.
Afgelopen vrijdag stond ik toch wel raar te kijken. Wil ik ‘s morgens boodschappen doen, blijkt dat de South Melbourne Market niet open is. Doorgelopen naar de supermarkt en ook daar zitten alle rolluiken dicht. Leek wel Candid Camera, want in mijn beleving is de supermarkt altijd open. Goede vrijdag wordt hier blijkbaar anders beleefd dan in Nederland. Maar het ergste… ik had geen koffie meer in huis! Zaterdagmorgen direct het koffieprobleem opgelost, want de markt was weer gewoon open. ‘s Middags de stad in geweest en onder andere een nieuwe harde schijf gekocht, een MyBook Live. Wel handig, want alle foto’s, muziek en video’s die je op die schijf opslaat zijn via WiFi automatisch op de TV af te spelen zonder dat de computer daar voor aan hoeft te staan. Tijd zat om alle schijven en backups opnieuw in te richten.
De laatste (halve) werkdag van dit jaar zit er op. Volgende week liggen de meeste bedrijven hier plat vanwege de kerstperiode. Vorig jaar zat ik rond deze tijd in de Australian Zoo aan de oostkust van Australie. Morgen vlieg ik de andere kant op, naar Perth, om vervolgens op vrijdag door te vliegen naar Sydney om het vuurwerk op de Harbour bridge mee te maken. Ziet er naar uit dat het in Perth wel zweten wordt met temperaren tot tegen de 40 graden.
Van een collega kreeg ik onderstaande dat een beetje het gevoel van level in Perth weergeeft.
Diary of a Perth Summer
August 31st:
Just got transferred with work into our new home in Perth!! Now this is a city that knows how to live!! Beautiful sunny days and warm balmy evenings. What a place! I watched the sunset from a deck chair on the veranda. It was beautiful. I’ve finally found my home. I love it here.
September 13th:
Really heating up. Got to 35 today. Not a problem. Live in an air-conditioned home, drive an air-conditioned car. What a pleasure to see the sun everyday like this. I’m turning into a sun worshiper.
September 30th:
Had the backyard landscaped with tropical plants today. Lots of palms and rocks. What a breeze to maintain. No more mowing lawn for me. Another scorcher today, but I love it here.
October 10th:
The temperature hasn’t been below 30 all week. How do people get used to this kind of heat? At least today it’s kind of windy though. But getting used to the heat is taking longer that I expected.
October 15th:
Fell asleep by the pool. Got 3rd degree burns over 60% of my body. Missed 3 days of work. What a dumb thing to do. I learned my lesson though. Got to respect the ol’ sun in a climate like this.
October 20th: I missed Kitty (our cat) sneaking into the car when I left this morning. By the time I got to the hot car for lunch, Kitty had died and swollen up to the size of a shopping bag and stank up the $3, 000 leather upholstery. I told the kids that she ran away. The car now smells like Whiskettes and cat shit. I learned my lesson though. No more pets in this heat.
October 25th:
The wind sucks. It feels like a giant bloody blow dryer!! And it’s hot as hell. The home air-conditioner is on the blink and the
AC repairman charged $200 just to drive over and tell me he needed to order parts.
October 30th:
Been sleeping outside by the pool for 3 nights now. Bloody $450, 000 house and we can’t even go inside. Why did I ever come here?
November 4th:
It’s 35 degrees. Finally got the ol’ air-conditioner fixed today. It cost $500 and gets the temperature down to 25, but this bloody humidity makes the house feel like it’s about 30. Stupid repairman. I hate this stupid place.
November 8th: If another wise arse cracks, “Hot enough for you today?” I’m going to strangle him. Bloody heat. By the time I get to work the car’s radiator was boiling over, my clothes are soaking wet, and I smell like baked cat!!
November 9th:
Tried to run some messages after work. Wore shorts, and sat on the black leather seats in the ol’ car. I thought my arse was on fire. I lost 2 layers of flesh and all the hair on the back of my legs and my arse. Now my car smells like burnt hair, fried arse, and baked cat.
November 10th:
The weather report might as well be a bloody recording. Hot and sunny. Hot and sunny. Hot and sunny. It’s been too hot to do anything for 2 damn months and the weatherman says it might really warm up next week. Doesn’t it ever rain in this damn place? Water rationing will be next, so my $2, 000 worth of palms just might dry up and blow into the bloody pool. Even the palms can’t live in this heat.
November 14th:
Welcome to HELL!!! Temperature got to 38 today. Now the air-conditioner’s gone in my car. The repairman came to fix it and said, “Hot enough for you today?” My wife had to spend the $2, 500 house payment to bail my arse out of jail for assaulting the repairman. Bloody Perth.
What kind of a sick demented idiot would want to live here?
December 1st:
WHAT????? This is the first day of Summer???? You are f*cking kidding me!!
Alweer bijna een maand sinds de vorige update. Ook deze maand niet heel veel bijzonders qua uitstapjes. Maar nu het weer beter begint te worden – de komende dagen wordt het 25 graden! – zal er ook weer meer te beleven zijn. De volgende vakantie is in ieder geval geboekt, al duurt het nog wel even voor het zover is: een weekje met de camper Tasmanië rondtrekken eind januari volgend jaar.
Deze week werk ik precies een jaar op het project bij bier en wijn producent Foster’s. Dit project was in feite de reden om een jaar geleden van Sydney naar Melbourne te verhuizen. Doel van het project is om wereldwijd alle Foster’s bedrijven volgens dezelfde processen met met dezelfde computersystemen te laten werken. Maar sinds een aantal maanden speelt er veel meer. Foster’s heeft aangekondigd dat het de bier- en de wijnactiviteiten wil scheiden in twee aparte (beursgenoteerde) bedrijven. Daarnaast zijn er steeds meer berichten dat Foster’s een kandidaat is om te worden overgenomen door andere drankenproducenten. Die berichten zijn er al veel langer, naar nu Foster’s bier en wijn wil gaan scheiden is het extra interessant geworden voor de potentiële kopers. Die zijn namelijk niet echt geïnteresseerd in de wijnactiviteiten. Nou ja, ziet er naar uit dat we nog wel een tijdje zoet zijn daar.
Toen ik twee maanden geleden met een gebroken sleutelbeen bij de spoedeisende hulp van het ziekenhuis aankwam bleek dat mijn Medicare pasje was verlopen. Medicare is zeg maar het Australische ziekenfonds. Omdat er een overeenkomst (de zogeheten ‘Reciprocal Health Care Agreements‘) tussen Nederland en Australië is voor het verlenen van medische zorg, kun je hier als Nederlander gebruik maken van Medicare. De verzekering is vrij basic maar dekt alles wat echt noodzakelijk is, waaronder gratis behandeling in een publiek ziekenhuis. Wat overigens wel raar is, is dat Medicare geen ambulance vervoer dekt. Dat moet je zelf bijverzekeren. Ondanks het verlopen pasje ben ik wel gewoon geholpen. Deze week eindelijk maar eens naar het Medicare kantoor gegaan om het pasje te laten verlengen. Zo gebeurd zou je zeggen. Maar wat blijkt…willen ze het pasje niet verlengen. Reden is dat je een pasje van je Nederlandse ziektekostenverzekering moet laten zien. Maar ja, die heb ik natuurlijk opgezegd bij de verhuizing naar Australië. Kon lang praten, maar het resultaat bleef hetzelfde. Geen verlenging. Dat wordt dus op zoek naar een privé ziektekostenverzekering. Helaas zijn die voor inwoners op een tijdelijk visum niet echt goedkoop.
Nu het weer beter begint te worden is het ook de hoogste tijd om eindelijk eens een BBQ te kopen. Iedereen in Australië heeft er één (of meerdere). Zoals altijd begint dat met zoeken op Internet naar wat er allemaal te koop is en hoe de ervaringen met de verschillende merken en typen BBQ’s zijn. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een Weber Q220. Niet een traditionele BBQ, maar een meer handzaam model (toch groot genoeg voor 6 personen) dat goede reviews krijgt. Er is een hele serie Weber Q BBQ’s. Blijkt dat de Q220 alleen bij speciaalzaken te koop is en niet bij de standaard BBQ winkels (ja, ze hebben hier winkels met alleen maar BBQ’s) of via Internet. Vorige weekend daarom met de trein naar de wijk Hawthorn gereisd om er één te kopen bij “Going Going Green“. Het idee was om dan een taxi terug naar huis te nemen. Da’s de helft goedkoper dan laten bezorgen, je hoeft niet thuis te blijven voor de bezorging en ik kom zelf ook weer makkelijk thuis. Maar helaas bleek de Q220 te populair en daarom uitverkocht. Ik heb er wel gelijk één besteld en ben vandaag opnieuw naar Hawthorn gereisd om die op te halen. Ook maar zo’n beetje alle accessoires erbij gekocht, zelfs een lampje erop. Moest ik alleen nog een fles gas hebben. Dat was een kleine tegenvaller, want de Boc Gas & Gear hier vlak om de hoek was al gesloten. Morgen dus maar even naar de dichtstbijzijnde benzinepomp.
Geen paniek! Al een tijd geen nieuw bericht op de blog gezet, maar ik leef nog steeds. De afgelopen weken een paar films gezien en een paar keer uit eten geweest. Wel leuk, maar zag er niet echt het nut van in om ieder keer uit eten of naar de film te vermelden. Dus nu maar een samenvatting van de afgelopen maand. Het sleutelbeen is overigens al weer aardig gerepareerd. De mitella is er na zes weken af en het is nu nog een beetje rustig aan doen. Mensen vinden het wel apart dat ik gelijk weer op de fiets ben gesprongen. Tja, je blijft Nederlander, ook in Australië.
Dinsdag 10 augustus organiseerde de voetbalclub een comedy night. Eén van de clubleden had ernstige medische problemen met een te vroeg geboren kind. De avond was om geld in te zamelen voor zijn familie en voor een goed doel. Een comedian uit mijn team (we hebben twee bekende comedians in het team, heel apart: Jimeoin, Bob Franklin) had een aantal collega’s bereid gevonden om gratis op te treden. Ik had van tevoren even op YouTube gezocht of ik iets van die comedians kon vinden. Had ik beter niet kunnen doen, want het bleek dat ik een deel van de grappen die op de avond werden gemaakt al in de YouTube videos van die mensen had gehoord. Maar toch een groot succes en al met al een stuk leuker dan de ervaring op het Melbourne Comedy Festival van afgelopen zomer.
Het voetbalseizoen is ondertussen afgelopen. Met drie blessures en een gebroken sleutelbeen heb ik daarvan helaas een groot deel gemist. We zijn uiteindelijk als 4e geëindigd. De andere teams in de club hebben het beter gedaan. Het eerste en tweede team zijn beide kampioen geworden en het derde team is tweede geworden en gepromoveerd. Nu maar weer wachten tot februari volgend jaar, wanneer de pre-season training weer gaat beginnen.
Zaterdag 28 augustus naar de tentoonstelling van Tim Burton geweest. Tim Burton is de regisseur van films als Edward Scissorhands, Batman, Batman Returns, Planet of the Apes, Charlie and the Chocolate Factory en Alice in Wonderland. Van de website: “the exhibition brings together over 700 works, including paintings, drawings, puppets, costumes, storyboards and film. Discover the elements of gothic fantasy, dark humour and motifs that characterise Burton’s work as director, concept artist, illustrator and photographer” ‘s Avonds gegeten in de Hairy Canarie en op de weg naar huis wat foto’s van Melbourne by night gemaakt.
Dinsdag 31 augustus een avondje bowling voor het integratieteam op het project georganiseerd. Weer eens wat anders. Eerst een hapje gegeten bij Margo’s in het Cr0wn Casino. Daarna twee ronden bowling bij Kingpin Bowling, ook in het Crown Complex. Bowling met een arm in de mitella valt niet mee, omdat je niet goed je evenwicht kunt bewaren. Daarom de tweede ronde maar zonder mitella gedaan, wat een stuk beter ging: 3 strikes. Toen toch maar snel weer de mitella om, niemand gezien.
Dat de tijd vliegt werd nog maar eens benadrukt door de brief die ik van de verhuurder ontving met de vraag of ik de huur wilde verlengen. Na een half jaar Sydney zit er dus nu ook al bijna een jaar Melbourne op. Aangezien het appartement wel bevalt en de vooral de ligging ideaal is heb ik de huur weer met een jaar verlengd. Kan ik weer even.
Afgelopen week heb ik maar eens een nieuwe TV gekocht. Ik zit thuis vrij ver van de tv, dus tijd om eens een grotere te kopen. Had ik natuurlijk beter vóór het WK voetbal kunnen doen, maar ja. Na een tijdje rondzoeken op Internet heb ik uiteindelijk gekozen voor een Samsung 50″ plasma. Was wel even schrikken toen ik bij de aflevering zag hoe groot de doos was. Ongeveer even lang als m’n fiets. Maar nu die eenmaal staat valt het wel mee en wen je er snel aan. Gelijk maar een blu-ray speler erbij gekocht. Nadeel van een blu-ray speler hier kopen is dat de meeste in Nederland gekochte dvd’s er niet mee kunnen worden afgespeeld omdat Nederland een andere regiocode voor dvd’s heeft dan Australië. Voor blu-ray disks is dat gelukkig anders. Die hebben een andere regiocodering dan dvd’s en Nederland en Australië hebben hiervoor dezelfde regiocode. Omdat ik nog geen blu-ray films had heb ik er vanmiddag maar een stapel ingeslagen. Bij JbHifi hadden ze een actie van 2 blu-ray disks voor $20. Het resultaat zie je hieronder op de foto.
‘t Is al een tijdje stil op de site, al een paar weken zonder nieuwe artikelen. Vandaag eindelijk weer eens één, maar helaas weinig positiefs te melden. Na het werk hadden een bijeenkomst van de architecten in het Capgemini kantoor. Wel leuk om weer even bij praten met de collega’s in Sydney via de video conferentie. Daarna snel naar huis. Helaas ging dat niet helemaal zoals gepland. Ik was nog maar net op weg of ik werd over het stuur van m’n fiets gekatapulteerd. Nog steeds geen idee wat er precies gebeurde, maar even later lag ik, na een mooie “head first” duik, op het asfalt. Kwam die helm (die hier verplicht is) eindelijk eens van pas, anders had ik nu aardig hoofdpijn gehad. Na opgestaan te zijn en een aantal bezorgde voorbijgangers vriendelijk te hebben verteld dat het wel goed met me ging maar even met de fiets aan de hand doorgelopen. Wel een beetje last van m’n schouder. Onderweg nog even wat te eten gehaald en de hele route naar huis maar gelopen. Eénmaal thuis begon die pijn in de schouder al snel erg irritant te worden en een blik in de spiegel leerde dat ie er ook niet helemaal meer uitzag zoals het hoort. Dus maar op Internet gezocht naar een dokter in de buurt om er even naar te laten kijken. Natuurlijk niemand beschikbaar want het was al rond half negen ‘s avonds. Toen maar een taxi naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis genomen om er op de eerste hulp even naar te laten kijken. Na een tijd wachten, een korte intake, weer een tijd wachten, een stuk of 8 röntgenfoto’s en weer een tijd wachten dan eindelijk de diagnose: broken collarbone ofwel een gebroken sleutelbeen en de komende 6 weken de arm in de mitella. Het goede nieuws: het is een ‘mooie breuk’. Voor ik naar huis ging kreeg ik nog een hand vol pilletjes voor de pijn en om te kunnen slapen. Zit nu met een zak ijs op m’n schouder tegen de zwelling snel nog even dit berichtje te tikken (met 1 vinger natuurlijk) voor de slaappillen beginnen te werken… zzzzzzzzzzzzzzz.
Entries (RSS)