Het is al weer meer dan twee maanden geleden dat we een sportevenement hebben bezocht (de F1 in Albert Park), dus hoogste tijd voor het bezoeken van een volgend evenement. Vanavond is het nieuwe AAMI Park stadion (filmpje) officieel geopend met een vriendschappelijke rugby interland tussen Australië en Nieuw Zeeland. Mooie gelegenheid om ook eens een rugbywedstrijd te bekijken tussen het algemeen als sterkst beschouwde rugbyland (Australië, bijnaam Kangaroos) en de regerend wereldkampioen (Nieuw Zeeland, bijnaam Kiwi’s). Helaas niet het beste weer, want het heeft vrijwel de hele avond gestroomd van de regen. We zaten op een rij vlak bij het veld waar je net op het randje van droog blijven en nat worden zat, maar uiteindelijk viel het nat worden gelukkig wel mee (ik was overigens al nat toen ik op de fiets bij het stadion aankwam).

Vrijwel alle stadions in Melbourne (in Australië?) hebben een ovaal veld vanwege de cricket en Australian rules football wedstrijden. Het AAMI Park station is echter rechthoekig, wat hier als erg apart wordt beschouwd, en gaat worden gebruikt voor voetbal en rugby. Overigens kennen ze hier twee soorten rugby: rugby league en rugby union. Rugby league is in 1895 afgesplitst van rugby union, hoofdzakelijk omdat rugby union puur amateursport was en men de sport wilde professionaliseren. Bij de afsplitsing heeft rugby league ook de regels aangepast om de sport “sneller” te maken. Afgezien van verschillen in puntentelling en aantal spelers op het veld kent rugby union de bekende scrum (koppen tegen elkaar en duwen maar), daar waar rugby league het “play the ball” (bal op de grond leggen en onder de schoen naar achteren rollen) gebruikt om het spel te hervatten na een tackle.

Voor de wedstrijd begon was er natuurlijk een openingsceremonie. Die bestond vooral uit een laser lichtshow en muziek en werd afgesloten met het maken van het eerste doelpunt door rugby league legende Hazem el Masri (wie kent ‘m niet). Nadat beide teams op het veld waren verschenen en de volksliederen waren gespeeld was het tijd voor de haka van Nieuw Zeeland. De haka is een rituele Maori dans (filmpje) die voor het begin van een wedstrijd wordt uitgevoerd en waarbij de spelers proberen de tegenstander te imponeren door gezang, dijenkletsen en zo vies mogelijk kijken.

Hoewel er bij een rugby league wedstrijd vrijwel constant actie is, is het wat lastig om je aandacht bij de wedstrijd te houden. Het is een opeenvolging van mannetjesputters die zo hard mogelijk tegen elkaar oplopen, getackeld worden, tegen elkaar oplopen, getackeld worden, …. (je begrijpt het patroon). Omdat het spel veel in de breedte van het veld gaat en maar langzaam over de lengte, speelt een groot deel zich af op de helft van het veld waar je nou net niet dichtbij zit. Maar het was wel aardig om eens te zien. Uiteindelijk won Australië met 12-8. Beide teams maakten 2 tries (d.w.z. bal op de grond in de eindzone), maar Australië benutte een penalty en een conversie (vrije trap nadat een try is gescoord) wel daar waar Nieuw Zeeland beide conversies kansloos mis schoot.

Alles foto’s van vandaag staan hier.

Afgezien van mooi weer (hoge 20′s) is er weinig noemenswaardigs gebeurd de afgelopen week. Dus maar een verslag van onze voetbalwedstrijd dit weekend, de tweede van ‘t seizoen.

Na de ruime overwinning van afgelopen week (7-1) stonden we bovenaan de ranglijst. Vandaag echter een stuk lastigere tegenstander in de Juventus Old Boys. Gelijk ook weer een beetje Melbourne sightseeing op de weg er naar toe, want de wedstrijd was deze keer in het Darebin International Sports Centre in de wijk Thornbury, een half uur ten noord-oosten van South Melbourne. Om te voorkomen dat we net als vorige week te laat zouden komen zijn we maar extra op tijd vertrokken, Deze keer waren we dan ook als eersten ter plaatse. Het is vandaag Anzac Day en daarom was er voor de wedstrijd begon één minuut stilte. Op Anzac day (wat staat voor Australian and New Zealand Army Corps) worden de militairen herdacht die in de eerste wereld oorlog in Gallipoli (Turkije) hebben gestreden. Een soort 4/5 mei dus. Het mooie van Australië is dat je voor public holidays die in het weekend vallen een extra vrije dag op maandag krijgt. Morgen dus een vrije dag!

De wedstrijd zelf begon goed. Op kunstgras deze keer. De tegenstander was inderdaad een stuk beter dan die van vorige week, maar toch waren wij de bovenliggende partij. Na niet al te lang spelen maakten we dan ook de 1-0. Halverwege de eerste helft maakten de Old Boys weer gelijk vanuit een mooie vrije trap. Voor de rust kwamen we echter weer op 2-1 door een doelpunt van mijzelf, netjes in de kruising met m’n ‘verkeerde been’. Na rust werd ons spel echter steeds minder. We speelden wel de meeste tijd op de helft van de tegenstander, maar die wisten goed gebruik te maken van de ruimte die daardoor bij ons achterin ontstond. Tot 3 keer toe zelfs, wat de eindstand op 4-2 voor de Old Boys bracht. Afgezien van het resultaat een leuke wedstrijd. Verslag op de MPFC website staat hier.

Vandaag dan eindelijk het begin van de voetbalcompetitie met een uitwedstrijd bij de Caulfield Cobras. De wedstrijd was in Victory Park in de wijk Bentleigh, zo’n 25 minuten rijden. Deze keer had ik een lift geregeld met “de andere Nederlander’ in ons team (en zoals ik deze week hoorde zelfs een collega) die vlakbij in Port Melbourne woont. De wedstrijd zou om 11 uur beginnen, 10:15 aanwezig en om 9:45 zou ik worden opgepikt. Het duurde echter tot 10:15 voordat ik daadwerkelijk werd opgepikt. Gevalletje lege accu. Vol gas naar Bentleigh, waar we ruim op tijd voor de wedstrijd waren, maar natuurlijk te laat voor de afgesproken verzameltijd om 10:15. Gevolg: verplicht reserve voor de eerste helft. Lekker begin van het seizoen. De wedstrijd zelf ging wel zoals het moest. Bij rust stonden we met 2-0 voor. Na rust en eindelijk in het veld was ik zelf degene die de 3-0 maakte. Daarna wilde iedereen z’n doelpuntje meepakken en werd het uiteindelijk 7-1. Een verslag van de wedstrijd op de MPFC site staat hier.

Een cultuur van ‘derde helft’ is hier niet echt. Deze week was er net als vorige week een loketje waar je iets te drinken en eten kunt kopen. Gezellig nazitten is er niet echt bij. Had wel prima gekund, want met zo’n 27 graden was het er wel het weer voor. Volgend weekend wacht de wedstrijd tegen Juventus Old Boys. En volgens de kenners in het team zal dat niet zo makkelijk gaan als vandaag…

Met de start van de voetbalcompetitie volgende week zondag in het vooruitzicht, was vandaag de laatste kans om te oefenen. Afgelopen maandag (2e paasdag) was er ook een oefenwedstrijd, maar toen was ik in Ayers Rock foto’s aan het maken van een rode steen. Vandaag een vriendschappelijke wedstrijd tegen de Bayside Argonauts. Omdat het te ver was om te fietsen had ik met een teamgenoot afgesproken dat hij me met de auto zou komen oppikken. Ik kon nog wel een beetje uitslapen, want de aftrap was om 1 uur en voor die tijd  ‘s morgen een rondje Albert Park lopen is een beetje overdreven. Aangekomen bij het “sportpark” van de Argonauts zag het veld er weliswaar een stuk beter uit dan ons eigen veld, maar in Nederland zouden we er waarschijnlijk koeien op laten grazen. De accommodaties zijn hier een stuk minder dan in Nederland. Zal wel iets zijn waar ik hier aan moet wennen. De wedstrijd zelf heeft het publiek (hoofdzakelijk bestaande uit wisselspelers) niet op de banken gekregen. Het was duidelijk dat we nog veel te weinig met elkaar samen hadden gespeeld. De tegenstander had daar een stuk minder problemen mee en was duidelijk een maatje te groot. Eindstand 4-0. Wel bijna de hele wedstrijd gespeeld. Net als vroeger (voordat ik zaalvoetbal ging spelen) op het linker middenveld. Aangezien we maar met twee spitsen spelen en dus zonder linksbuiten is dat gelijk ook de positie waar je het meest moet lopen tussen verdediging en aanval. Alle conditietraining kwam goed van pas maar helaas wel een grote bloedblaar opgelopen.

Ik heb ook maar eens de competitie-indeling opgezocht. We spelen in de “Mens Masters Central” competitie die loopt van 18 april tot 29 augustus, erg kort dus. In deze competitie spelen maar 9 teams (wat de korte competitie dan wel weer verklaart). Verder zijn de eerste vier wedstrijden allemaal uitwedstrijden. Dat zal er wel mee te maken hebben dat ons eigen veld door de F1 nu nog een zootje is. Nog twee keer trainen, dan kan het echte werk beginnen.

Al weer het derde weekend op rij dat we naar een sportevenement zijn geweest. Dit weekend eentje waarop we al een aantal maanden gewacht hebben: de Formule 1 van Melbourne op het circuit in Albert Park. Een aantal weken geleden heb ik al eens een paar foto’s op de website gezet van het circuit in aanbouw. De activiteiten rondom de F1 duren 4 dagen en zijn afgelopen donderdag al begonnen. Gisteren heb ik thuis voor de tv de kwalificatie gekeken met geluid in stereo. Het geluid kwam namelijk net zo hard van buiten (het circuit is vlak om de hoek)  als van de tv. Aparte gewaarwording.

Vandaag dan de dag voor het echte werk. Omdat het dagprogramma al om 11:00 uur begon zijn we al op tijd naar het circuit gegaan. Behalve een aantal races met mini’s, V8 Supercars en Formule Ford bleek er op het terrein zelf echter niet al te veel te doen te zijn. Vooral stands met merchandise en eettentjes. Na wat rondgelopen te hebben langs het circuit en over het middenterrein hebben we rond 3 uur maar onze plekken op de tribune opgezocht. We hadden kaarten voor de Schumacher tribune die zich bevindt tussen bochten 15 en 16, net voor het rechte eind met start-finish (zie circuit kaart). Omdat bocht 15 een scherpe bocht is moeten de auto’s daar flink afremmen (tot 90 km/h) waardoor ze niet alleen als een flits voorbijkomen. Tegenover de tribune stond een mega groot scherm, zodat je niet alleen de auto’s voorbij zag komen, naar ook de race goed kon volgen.

Toen we net goed en wel zaten kwam er een grote legerhelikopter kunstjes laten zien. Daana de drivers parade, waarbij alle F1 coureurs in een open auto’s zwaaiend naar het publiek over het parcours kwamen. Na ook nog een paar Australische motor legendes (Doohan, Gardner en Beattie) voorbij te hebben zien komen was het tijd voor een straaljager om zijn kunsten te vertonen. Indrukwekkend om te zien en met een lawaai waar die F1 auto’s helemaal niets bij zijn. Dan eindelijk de F1 auto’s op het circuit voor een opwarmronde om zich vervolgens op te stellen voor de start. En toen begon het te regenen… Voor ons wat minder, maar de race werd er een stuk interessanter door.

In de eerste bocht na de start stond Alonso al achterstevoren en beschadigde daarbij de auto (voorvleugel) van Schumacher. Beiden konden wel de race vervolgen, naar 4 andere auto’s vlogen er al in de eerste ronde uit. Even later was Button de slimste met zijn bandenwissel. Hij reed toen nog wel achter de Duitser Vettel, maar toen die in de grindbak schoot kon Button onbedreigd naar de winst rijden. Australie’s hoop was gevestigd op landgenoot Webber die vanaf de tweede positie mocht starten. Maar na wat ongelukjes onderweg (hij raakte tot twee keer toe Hamilton) kwam hij slechts als negende over de finish. Uiteindelijk haalden slechts 14 van de 24 auto’s de finish.

Na afloop van de race was er ‘s avonds een concert van de Simple Minds. Het was toen ondertussen weer gaan regenen en met de wind erbij was het gewoonweg koud.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

Een week na de NAB Cup Final vandaag alweer een finale. Dit keer de A-League Grand Final, de finale van de “normale” Australische voetbalcompetitie, opnieuw in het Etihad Stadium. In de A-League spelen maar 11 teams, 10 uit Australië en 1 uit Nieuw Zeeland. Vanwege het kleine aantal teams spelen ze in een seizoen 3 keer tegen elkaar. Eén ronde voor het einde van de reguliere competitie stond Melbourne bovenaan, gevolgd door Sydney. In de laatste wedstrijd van het seizoen moesten Sydney en Melbourne tegen elkaar spelen. Sydney won en werd kampioen. De top zes uit de reguliere competitie spelen vervolgens een finaleronde waarvan dus vandaag de grote finale was.

Het stadion zag er wat anders uit dan vorige week. Omdat een voetbalveld kleiner is dan een AFL veld was de onderste rij tribunes uitgeschoven zodat ze dichter op het veld stonden. De wedstrijd zelf was ongelooflijk saai. In de eerste helft hebben we denk ik twee schoten op doel gezien. Het is me nu overigens ook duidelijk waarom er een middencirkel op het veld is getekend. Bij iedere doeltrap stonden zo’n beetje alle spelers rond de middencirkel op de bal te wachten. Heb nog nooit zoiets gezien, behalve in pupillenvoetbal dan. In de 61e minuut leek Melbourne eindelijk de openingstreffer te maken, maar die werd wegens buitenspel afgekeurd. De Melbourne spelers hadden dat echter niet door en waren nog volop aan het vieren terwijl Sydney er direct met de bal vandoor ging en binnen een minuut lag de bal in het andere net, 1-0 voor Sydney. Vlak voor tijd wist Melbourne toch nog gelijk te maken, waardoor er een verlenging moest komen. Weinig spektakel in de verlenging en geen doelpunten, dus strafschoppen moesten de beslissing brengen. Uiteindelijk won Sydney de strafschoppen met 4-2. Oorverdovende stilte in het stadion, 44000 bezoekers liepen heeeeeel stil he stadion uit.

Conclusie na zowel een AFL als een gewone voetbalwedstrijd te hebben gezien: Australian rules football is de sport die je in een stadion moet gaan zien, “normaal” football is een sport die je zelf moet spelen.

Alle foto’s van vandaag staan hier.

Vandaag zo’n 31 graden, niet slecht voor een nazomer. Het bezoek naar het strand was echter niet om te relaxen, het was onderdeel van de voetbaltraining van vanavond.

Omdat we vanwege de aankomende Formule 1 (volgend weekend) uit ons normale onderkomen in het pitgebouw zijn verdreven, trainen we al een paar weken op een grasveld aan de zuidkant van Albert Park (hier zo’n beetje). ‘t Is nogal een knollenveld, maar je moet toch wat. We beginnen ondertussen bovendien last te krijgen van de korter wordende dagen. Aangezien er geen verlichting is wordt het steeds vroeger een probleem om je tegenstanders te onderscheiden van je teamgenoten in een partijspel. We beginnen om half zeven (sharp!) en rond 8 uur is het donker. Toch zullen we het er nog wel een week of drie mee moeten doen, en dan maar eens kijken wat er van ons eigen veld is overgebleven na de F1.

Maar goed, het tijdelijke trainingsveld is dus niet ver van het strand. Na wat inleidende “beschietingen”, met de hele groep in looppas naar het strand (op de Google maps kaart: via Fraser street). Bij het strand aangekomen was de opdracht simpel: een hardlooptraject over de Beaconsfield Promenade omhoog richting de pier en over het strand terug. En om het wat interessanter te maken, het is een wedstrijd. Kon goed merken dat ik al een aantal weken train en zondags m’n rondje Albert Park loop, want het ging me vrij goed af. Weer terug bij het beginpunt had de trainer ondertussen de pionnetjes uitgezet op het strand voor een serie sprintoefeningen. Ook dat overleefd. En uiteindelijk als kudde weer in looppas terug naar het trainingsveld voor een partijspel totdat het donker was.

Komend weekend is er een oefenwedstrijd, dus de eerste wedstrijd voor mij in Australië is nabij…

Gisteren werd op het werk de plan geopperd om vandaag met een groep collega’s naar de finale van de NAB Cup te gaan. De NAB Cup is een Australian Rules voetbal toernooi dat in het voorseizoen wordt gespeeld, dus voordat de echte competitie (de AFL) begint. De finale ging tussen de Western Bulldogs en de St Kilda Saints en werd gespeeld in het Etihad stadion (officieel het Docklands Stadium). Wel handig, want dat is slechts 10 minuten fietsen van huis. Ik heb als eens eerder een artikeltje over deze “mannensport” geschreven, maar vandaag was de eerste keer live in het stadion. Kan ook weer worden afgestreept van de must-do-lijst dus. We hadden “general admission kaartjes”, d.w.z. geen vaste zitplaats, wat betekende dat we een plaatsje op de derde ring moesten zoeken. We vonden uiteindelijk plaatsen vrij hoog in het stadion en toen we eenmaal zaten bleek dat we de onderkant van het scorebord – en dus de stand – niet konden zien. En er wordt nogal wat gescoord in zo’n wedstrijd, dus dat was wat onhandig.

De wedstrijd begon zoals gepland stipt om 10 over 7 en duurde 4 keer 20 minuten. Gedurende de hele wedstrijd waren het de Western Bulldogs die voor stonden. In het laatste kwart kwamen de Saints er helemaal niet meer aan te pas, waardoor het verschil nog flink opliep. Uiteindelijk werd het 104 – 64 voor de Western Bulldogs.Na afloop was er de huldiging van de winnaar. Blijkbaar moest iedereen op tijd thuis zijn, want de aanvoerder van de verliezers, de beste speler van de wedstrijd en de aanvoerder van de winnaars hadden allen zo’n 30 seconden nodig voor hun “toespraak”. Daarna nog snel een groepsfoto van de winnaars en weg was iedereen…

Als relatieve nieuwkomer in Melbourne had ik nog geen favoriete footy club, en dan hoor je er natuurlijk niet echt bij. De afspraak was dat de winnaar van vandaag (we hadden fans van beide clubs in onze groep) mijn favoriete club zou worden: de Western Bulldogs dus.

Ik had geen fototoestel bij me, dus maar een paar foto’s van Internet geplukt om de sfeer weer te geven.

Vandaag de tweede training bij Middle Park FC. Na de eerste training die vrij zwaar was viel vanavond eigenlijk wel een beetje me.  Dat kwam onder andere omdat een beetje regende, dus meer zuurstof in de lucht. Vanavond redelijk wat oefeningen met bal, omdat de trainer het veld wil gebruiken zolang we nog niet door de F1 worden verdreven. Vandaag wel de sprintoefeningen heuvel op gehad en natuurlijk de nodige push-ups en sit-ups. Na de training werd de BBQ aangestoken en vrij veel mensen bleven een biertje drinken. Gezellig dus. Wat steeds duidelijker wordt is dat de Middle Park FC een vrij sociale club is. Er werd dan ook gelijk gevraagd of ik plannen had voor morgenavond, aangezien er een voetbal wedstrijd is van de Melbourne Victory tegen Queensland waar een groep van de club naar toe gaat. In ben nog helemaal niet op de hoogte van het profvoetbal is Australië, dus ik heb het maar even de website van de Melbourne Victorie opgezocht. Ze spelen in de Australische A-league (vergelijkbaar met eredivisie) en staan zelfs bovenaan de ranglijst.

De volgende training is als ik het goed begrepen heb op het strand, dus dat belooft wat.

Vandaag dan eindelijk de eerste training bij de Middle Park Football Club. De accommodatie van de club bevindt zich in Albert Park in het gebouw waar tijdens de F1 de pitstraat is. Een pitbox dus, een soort grote garage. Niet het soort sportaccommodatie dat we in Nederland gewend zijn. Een hoek is met zeil afgezet als kleedkamer met langs de wanden kuipstoeltjes. In een andere hoek is een bar gemaakt en in nog een andere hoek is een zitgedeelte met een tv en een voetbaltafel. Een grote openstaande garagedeur geeft direct toegang tot het veld, wat overigens niet het mooie grasveld is wat we in Nederland gewend zijn.

Voor wat de de training zelf betreft… ik begrijp nu wat ‘pre-season training’ inhoudt: conditietraining! Na wat inleidende oefeningen in tweetallen was het tijd voor een ronde om het meer van Albert Park waarbij de tijd werd opgenomen. De snelste van de groep liep het rondje (zo’n 5km) ruim onder de 19 minuten, ik kwam pas minuten later binnen. Van iedereen werd die tijd ook genoteerd en over een paar weken, na opnieuw een ronde op tijd, wordt gekeken of je je verbeterd hebt. Zo niet, dan hebben ze wat leuke individuele oefeningen voor je. Wat ik normaal dus op zondag morgen loop is hier gewoon een onderdeel van de training. Na de ronde om het meer een partijspel, daarna nog een serie sprintoefeningen over verschillende afstanden en afsluiten met sit-ups en push-ups. Dat alles overigen bij een temperatuur boven de 30 graden. Na de training, volledig uitgeput, wel tijd voor een biertje. Het schijnt dat ze vaak na de donderdag training een BBQ hebben.

voor de komende trainingen hebben ze nog allerlei interessante conditietrainingen op het programma staan. Trainingen met oefeningen heuvel op/ heuvel af, trainingen op het strand, etc. Over een paar weken worden we overigens van het trainingsveld verdreven, omdat de voorbereidingen van de Grand Prix beginnen en pas een aantal weken na de Grand Prix kunnen we het terrein weer gebruiken. Waar we dan trainen wordt later bekend gemaakt.

Volgende training is overmorgen, benieuwd of ik tegen die tijd weer een beetje kan lopen…