Het leek steeds ver weg, maar vandaag was het zover: de terugreis. Voor mij naar Melbourne en voor Jeroen eerst naar Sydney en zondag door naar Schiphol (als daar kan worden geland tenminste, winterweer in Nederland). Jeroen’s vlucht was om 12:25 en mijn vlucht naar Melbourne vlak daarna om 12:50. Met de ervaring van de heenreis (Melbourne naar Sydney), waar een mega rij stond bij het inchecken, zijn we op tijd vertrokken. De tassen hadden we gisteravond al ingepakt.

Eerst weer de mooie autorit langs de kust van Port Douglas naar Cairns, dezelfde route die we hebben gevolgd op weg naar Port Douglas een paar dagen geleden. Vlak voor we bij het vliegveld waren hebben we de auto nog even volgetankt, een stuk goedkoper dan de auto laten bijtanken na het inleveren. Het inleveren van de huurauto zelf was makkelijk. Op het parkeerterrein bij het vliegveld stonden van ieder autoverhuurbedrijf bordjes waar je hun huurauto’s kon parkeren. De sleutel moest je in een soort brievenbus gooien en dat was het. Ruim drie weken links gereden en een afstand van 3400km afgelegd. En de TomTom heeft ons feilloos van punt naar punt geleid (afgezien van om de tig kilometer een aanwijzing ‘houd rechts aan’ terwijl er helemaal niets rechts aan te houden was…).

In de vertrekhal aangekomen was het vrijwel uitgestorven, niemand in de rij voor het inchecken. En door onze ruime planning (die rekening hield met een flinke wachtrij voor het inchecken) zaten we al zo’n 2 uur voor vertrek te wachten bij de gate. Een cappuccino en het boek er nog maar even bij. Om 12 uur afscheid genomen van Jeroen die toen moest boarden voor zijn vlucht naar Sydney. Daarna ingestapt voor mijn eigen vlucht naar Melbourne, de bus genomen naar de stad en de tram naar huis. Thuis aangekomen, zo rond 18:15, dan echt het einde van de reis.

De laatste volle dag van de vakantie. Eerst hadden we het plan om vandaag nog naar Kuranda te gaan, maar uiteindelijk hebben we besloten er een rustig dagje van te maken. Vanmorgen nog een paar boodschappen gedaan, tussen de middag geluncht bij een pie shop en ‘s middags nog een paar uurtjes op het strand gelegen (pas voor de 2e keer deze vakantie. Het weer was zoals de laatste dagen fantastisch.

Vandaag een druk programma met onze ‘unguided Daintree tour’. Het Daintree regenwoud staat op de wereld werelderfgoedlijst en is het grootste regenwoud in Australië. In plaats van een kant en klare tour te boeken en met een groep in een busje langs de verschillende plaatsen te gaan hebben we besloten dat we dat best zelf kunnen. Uit wat brochures en de Lonely planet/Rough Guide hebben we de punten verzameld die de moeite waard zijn. Na het ontbijt om een uur of negen dus maar op pad.

De eerste bestemming was Mossman Gorge, waar twee rondwandelingen door het regenwoud waren, een van 600m en een van 2.7km. Zo’n korte rondgang heet een ‘boardwalk’, wat er op neerkomt dat je over een pad van planken loopt, een soort steiger, zodat het makkelijk toegankelijk is en er ook geen schade ontstaat aan het regenwoud van iedereen die er langs loopt. Langs de boardwalk staan overal bordjes met uitleg. Helaas was de grotere rondwandeling afgesloten voor bezoekers omdat het brugje om aan het beginpunt te komen in reparatie was. We hebben het dus bij de korte rondgang en een uitkijkpunt bij de Mossman River moeten houden.

Van Mossman Gorge zijn we verder gereden naar Daintree Village. Daar kun je een river cruise maken over de Daintree River en onder andere krokodillen spotten. We kwamen precies op een moment aan dat er een tour begon, dus we konden direct mee. Maar niet nadat ons was verteld dat de kans om krokodillen te zien in dit seizoen erg klein was. Dat komt onder andere omdat het water van de rivier nu zo warm is dat de krokodillen niet op de kant hoeven te liggen om te zonnebaden. Het was een leuk tochtje, maar echt veel hebben we niet gezien. Een krokodil in de verte (zeggen ze).

Toen op naar de ferry. Er is namelijk geen brug over de Daintree River, dus alle auto’s moeten met de ferry. Een paar kilometer na de ferry was het Alexandra Range Lookout Point. Vanaf dat (hoog gelegen) punt heb je een goed uitzocht over de rivier en kun je bij helder weer (vandaag niet) Port Douglas zien liggen.

Van het uitkijkpunt verder naar het Discovery Centre waar informatie wordt gegeven over het Daintree regenwoud op een aantal manieren. Je krijgt een ‘audio guide’ mee, een soort walkman, die op de verschillende punten (aangegeven met nummers) uitleg geeft over wat daar te zien is. Het eerste wat je ziet na binnenkomst is de ‘Aerial Walkway’, een loopbrug waarmee je op het midden niveau van het regenwoud een rondgang maakt (met, zoals overal, uitleg van de Audio Guide). Vervolgens is er de 23 meter hoge Canopy tower. Deze toren heeft 5 platforms op verschillende hoogten, zodat je kunt zien hoe de verschillende lagen van het regenwoud er uitzien. Aan de trap naar het eerste platform zat een web met een enorme spin, altijd goed voor een foto. Verder is er het ‘Interpretive Display Centre’ waar allerlei (interactieve) video’s worden getoond en zijn er nog een aantal boardwalks.

De volgende stop was de Jindalba Boardwalk, een boardwalk van 700m. Daarna zijn we doorgereden naar het verste punt van de route, Cape Tribulation, om er zeker van de zijn dat we daar tijd genoeg voor hadden. Bij Cape Tribulation houdt de verharde weg op en gaat er alleen een onverharde weg verder. De huurauto mag alleen op de verharde weg, voor de onverharde weg heb je een 4X4 nodig. Onderweg naar Cape Tribulation hebben we een ijsje gehaald bij de Daintree Icecream Company. Bij Cape tribulation hebben we een stuk over het strand gelopen en de Kulki boardwalk gedaan van slechts 350m.

Op de weg terug hebben we nog een boardwalk gedaan om het af te leren, de Dubuji Boardwalk van 1.2km. Deze boardwalk is interessant omdat je onderweg ook swamp en mangrove tegenkomt. Daarna terug naar af.

Vandaag één van de grote attracties van Australie: snorkelen op het Great Barrier Reef. Gisteren hebben we een tocht geboekt bij Aristocat. De tocht gaat naar drie verschillende plaatsen in de Agincourt Ribbon Reefs waar je kunt snorkelen en duiken.  Deze reefs liggen zo’n 70 km van Port Douglas. Bij het aan boord gaan kregen we flippers, een duikbril en een stinger suit uitgereikt. Wel eerst 1.5 uur varen voordat de boot bij de eerste snorkelplek was. Waar we in de Whitsundays vanaf een strand (of uit de rubberboot) begonnen met snorkelen konden we vandaag zo de grote trap achterop de boot omlaag lopen het water in. Het water was superhelder en zat vol met allerlei gekleurde vissen. Meer vissen van we op de Whitsundays hebben gezien, al waren er veel ‘bekenden’. Het koraal was echter minder dan de vorige keer. Veel van het koraal was dood (wit) en er waren niet zoveel soorten (en kleuren) koraal als we eerder gezien hadden. Na een uurtje snorkelen klom iedereen weer op de boot om naar de volgende snorkelplek te varen. Die was slechts een minuut of 10 verderop. Voordat er weer gesnorkeld kon worden hebben we eerst gelunched: een lopend buffet. Daarna weer een uurtje gedobberd op zoek naar vissen en koraal.  Op de derde snorkelplek hebben we dat nog een keer herhaald. Deze keer werd er ook een snorkeltour gegeven waarbij allerlei uitleg werd gegeven over de vissen en het koraal. Na drie keer snorkelen weer de 1.5 uur teruggevaren naar Port Douglas. Een mooie tocht, maar ik had er toch eigenlijk iets meer van verwacht.

‘s Avonds hebben we Mexicaans gegeten. We hadden het restaurant gisteren ook al gezien, maar toen was het er afgeladen vol. Vandaag zijn we daarom wat eerder gegaan, en toen was er nog plek voldoende. Even later was het weer helemaal vol.

Foto’s van vandaag (al zijn het er niet veel) staan op de onderwater camera en moeten nog worden ontwikkeld.

Vandaag de laatste grote verplaatsing van Townsville naar Port Douglas over een afstand van 420 km. Port Douglas ligt zo’n 65 km boven Cairns en is het meest noordelijke punt waar we overnachten. Voor de verandering deze morgen eens een ander ontbijt: Pancakes en de grootste cappuccino die ze hadden. Rond kwart over negen weer in de auto gestapt. Het weer zag er net als gisteren goed uit met later op de dag temperaturen boven de 30 graden. Wat wel een beetje bizar is, is dat de enige kangaroos die we in het wild hebben gezien dood langs de kant van de weg liggen. Op de hele route toch al zeker 5. We zijn wel eindelijk eens een stuk direct langs de zee gereden. We volgen al de hele vakantie de M1/A1 Bruce Highway die vlak langs de kust loopt, maar de zee zelf zie je vanuit de auto nooit. Vandaag tussen Cairns en Port Douglas liep de weg een heel stuk langs de zee. Prachtig uitzicht! Onderweg zijn we de 3000 km (sinds vertrek uit Sydney) gepasseerd en even voor drie uur kwamen we in Port Douglas aan.

In port Douglas verblijven we in het Garrick House. We hebben daar een studio met volledige keuken, wasmachine etc. dus daar redden we ons de rest van de vakantie wel mee. Eerst maar eens de was in de machine…

We hebben drie volle dagen in Port Douglas en het plan is om in ieder geval een dag te gaan snorkelen in the Great Barrier Reef en een dag richting Cape Tribulation te gaan. First things first, dus eerst dus maar een excursie geboekt naar de Outer Barrier Reef voor morgen (meer details morgen). Ook maar gelijk een stapeltje folders meegenomen voor excursies naar Daintree en Cape Tribulation. Eigenlijk willen we dat met de eigen auto doen in plaats van met een georganiseerde tour, maar de folders geven in ieder geval een goed idee van wat er allemaal te doen/zien is. Op de terugweg naar het appartement ook inkopen gedaan bij de Coles. Morgenochtend kunnen we ons eigen ontbijt maken.

Vanavond gaan we eten in een bistro aan zee. We worden het uit eten gaan ondertussen een beetje zat, dus we zijn op zoek naar wat ‘simpels’.

Read the rest of this entry »

Vanmorgen eerst op zoek gegaan naar een ontbijt. Direct om de hoek bij het hotel vonden we al een restaurant dat een aardige ontbijtkaart had. Bleek het restaurant van het hotel te zijn dat ook een ingang aan de winkelstraat heeft. In de winkelstraat was overigens vandaag (het is zondag) een stuk meer te doen dan gisteren. Veel winkels waren open en er stonden allerlei standjes. Het tropische klimaat sloeg wel direct toe. Al tijdens het eten van m’n ontbijt liep het zweet over m’n voorhoofd en rug.

Na het ontbijt op naar de ferry voor de bestemming van vandaag: Magnetic Island. Dat is een eiland 8km uit de kust vanuit Townsville. Het eiland dankt zijn naam aan Captain Cook die beweerde dat het eiland een magnetisch effect had op zijn scheepskompas toen hij er langs voer in 1770. Niemand heeft ooit echter een dergelijk effect kunnen vaststellen. De ferry doet er maar 20 minuten over, maar gaat niet echt vaak. We moesten ruim een half uur wachten. Aangekomen op Magnetic Island hebben we direct de bus genomen naar het beginpunt van de eerste wandeling van vandaag, de ‘Forts Walk’. Een tocht van 4km (heen en terug) naar de ruine van een fort dat in de 2e wereldoorlog is gebruikt. Mooie wandeling en prachtige uitzichten. Maar wel bloedheet, want vandaag was het eindelijk het weer dat je hier zou verwachten: warm (32 graden), zonnig en vochtig. Van het fort zelf was weinig meer over, maar je kon nog zien waar de kanonnen hadden gestaan en er stonden wat bordjes met uitleg. Op de terugweg lette ik even niet op en gleed uit op kleine steentjes. Gevolg was een bloederige knie en een gekneusde vinger. Ik had alleen nog een servetje bij me, dus daarmee maar geprobeerd de boel een beetje schoon te maken (en de steentjes eruit). Het bleef nog wat bloeden, wat een beetje slordig stond, maar we konden er wel om doorlopen. Honderd meter verder zagen we een koala in de boom zitten, en een klein stukje verder nog één. Leuk om die ook eens in het wild te zien.

Weer bij het beginpunt van de Forts Walk gekomen hebben we de bus genomen naar Horseshoe Bay aan de andere kant van het eiland. We hebben overigens wel een hele tijd op die bus moeten wachten, want veel bussen gaan er niet, nog niet eens 1 per uur. In Horseshoe Bay hebben we geluncht en een nieuwe watervoorraad ingeslagen. Van daaruit hebben we een route gelopen naar 2 andere baaien. Eerst naar Balding Bay, van daar naar Radical Bay en tenslotte weer terug naar Horseshoe Bay. Deze route was niet lang, maar ging behoorlijk op en neer. Kan me niet herinneren dat ik ooit zo gezweten heb. Maar het was de moeite zeker waard. Weer terug in Horseshoe Bay hebben we de bus genomen naar het punt waar de ferry weer terug gaat naar Townsville. Bij de ferry aangekomen bleek dat het nog een uur duurde voordat deze vertrok.

‘s Avonds hebben we gegeten in een restaurant aan het strand. Dat was wel een aardig stuk lopen vanaf het hotel, maar qua eetgelegenheden is het verder vrij slecht gesteld in Townsville. We kwamen pas rond 9 uur bij het restaurant aan en het gevolg was dat we op gegeven moment de laatsten waren die nog aan het eten waren en de rest van het restaurant al werd opgeruimd. Is niet de eerste keer dat ons dat overkomt. Maar het eten was goed.

Na twee nachten op het krappe bedje op de Walzing Mathilda was het stapelbed in de Crocodile vrij luxe. Voor vandaag stond er de verplaatsing naar Townsville op het programma. En aangezien die maar 275 km was hadden we ‘s morgens weinig haast, dus niet al te vroeg opgestaan. Eerst weer het ontbijt gebruikt in het hotel, het beste ontbijt tot nu toe denk ik. Cereal, toast met scrambled eggs en bacon, verse vruchten met yoghurt na.

Onderweg af en toe een beetje regen gehad, maar niet zoveel als anders. Met een korte stop onderweg kwamen we rond half twee aan in Townsville. Het stadje leek vrij uitgestorven. Later lazen we ergens dat hier de winkels zaterdag om 2 uur ‘s middags dichtgaan en dat er daarna weinig meer te doen is. Nou dat klopt. We zitten in het Leisure Inn Park Hotel. Het goedkoopste hotel op onze route, maar prima voor elkaar met een ruime kamer met twee tweepersoons bedden. Het klimaat is hier wel tropisch. De temperatuur ligt rond de 30 graden en ook als er weinig zon is loop je hier aardig te zweten. Klamme warmte, heel anders dan bijvoorbeeld in Melbourne.

‘s Middags zijn we naar het Reef HQ geweest. Dat is een ‘underwater observatory’ (zeg maar gewoon heel groot aquarium). Schijnt het grootste te zijn met levend koraal. Het zag er inderdaad uit zoals we dat tijdens het snorkelen ook hadden gezien. Naast allerlei vissen die bekend voorkwamen zaten er ook de grotere vissen zoals haaien en zaagvissen. Helaas was het niet echt groot, dus een uurtje later stonden we al weer buiten. Vervolgens zijn we langs ‘The Strand‘ gelopen, een lang pad langs het water waar ook (volgens mij kunstmatig) een strand is. Zwemmen was niet toegestaan (box jelly!) behalve in een paar kleine afgezette stukken. Toeval wil dat we tijdens de wandeling een Duits stel tegenkwamen dat ook met ons op de zeilboot had gezeten. Zij waren met de bus van Airlie Beach naar Townsville gereisd.

‘s Avonds was er iets meer te doen in het centrum, maar het stelde nog steeds niet veel voor. Veel bars en restaurants waren zo rond 5 uur open gegaan, maar veel mensen zaten we niet. We hebben pizza gegeten bij een Italiaans restaurant.

De derde en al weer laatste dag van de zeiltrip. De meesten hadden deze nacht beter geslapen dan de vorige nacht. Het was wat koeler, we waren later naar bed gegaan en ook de drank zal wel wat hebben geholpen. Na het ontbijt voeren we een heel klein stukje om al direct te gaan snorkelen. Niet echt een relaxte plaats om te snorkelen overigens, want we zagen meer kwallen dan vissen en ook het koraal was niet super. We zagen wel grote zeeschildpadden zwemmen. Weer terug op de boot zijn we een klein stukje verder gevaren om vervolgens weer te gaan snorkelen. Deze keer heb ik maar aan me voorbij laten gaan en heb lekker zitten lezen in het boek Down Under van Bill Bryson. Ik was al eens eerder in dat boek begonnen, maar aangezien ik niet meer wist waar het precies over ging ben ik maar opnieuw begonnen. Na de tweede snorkelsessie was het tijd voor de lunch en daarna zijn we begonnen aan de route terug naar Airlie Beach. Het eerst stuk hebben we gezeild (eindelijk weer eens!) maar het laatste stuk hebben we toch weer op de motor gedaan. Rond vier uur ‘s middags waren we weer terug in de haven. En we waren de boot nog niet af of het begon al weer (licht) te regenen.

Na kort afscheid te hebben genomen van de medereizigers hebben we de auto opgehaald en zijn weer naar de Club Crocodile gereden. Daar aangekomen bleek dat ze geen boeking voor ons in hun systeem hadden staan. Ik had gelukkig wel een bevestiging van de boeking op m’n netbook staan, naar bij de receptie beweerden ze dat onze boeking niet goed was doorgekomen. Uiteindelijk kregen we toch een kamer. Het was een zelfde soort kamer als we een aantal dagen geleden hadden, maar deze keer met stapelbedden die een stuk slechter waren dan de (normale) bedden die we toen hadden. Eerst maar eens goed douchen! ‘s Avonds hebben we in Airlie Beach gegeten. Voor het slapen gaan nog het verslag van de laatste vier dagen gemaakt en op de website gezet.

Vanmorgen om half acht opgestaan. Het ontbijt stond al klaar. Na het ontbijt werd het anker gelicht voor het vervolg van de trip. En dat was direct aardig wakker worden, want we moesten door een stuk zee waar erg hoge golven stonden. Na een klein stukje varen besloot de schipper dat het beter was toch een andere kant op te varen. Dus weer terug door de hoge golven en een andere route genomen. Tegen de tijd dat we aankwamen op de plaats waar we zouden gaan snorkelen bleek dat wind en stroming ongunstig stonden: de wind was gedraaid. Tja, toen het hele stuk (en dat was aanzienlijk) weer terug gevaren Al met al voeren we veel meer op de motor dan dat we aan het zeilen waren. Voordat we gingen snorkelen zijn we eerst nog even aan land geweest om Aboriginal schilderingen in een grot te bekijken. Toen eerst de lunch en na nog een klein stukje te hebben gevaren eindelijk het snorkelen. Het water tijdens het snorkelen was minder helder dan het water van gisteren. Qua vissen was het ook niet echt anders dan wat we gisteren al hadden gezien, maar het koraal was wel mooi. Deze keer had ik ook m’n onderwater camera meegenomen. Ben benieuwd wat van de foto’s gaat worden.

Het avondeten vandaag bestond uit rijst met kip en daarbij knoflookbrood. Vrij weinig en ook weinig bijzonder. Daarna begon het grote wachten op de jaarwisseling. De meegebrachte drank en wat woordspelletjes hielpen de tijd te doden. Om twaalf uur werd er aardig wat vuurwerk afgestoken op een resort in de buurt. En na elkaar het beste voor het nieuwe jaar te hebben gewenst ging iedereen al snel naar bed. In Nederland zou het op dat moment nog 9 uur duren voordat het het nieuwe jaar zou aanbreken. Bovendien hadden op de plek waar we lagen geen bereik met onze telefoon, dus er kon sowieso niemand naar huis bellen of sms’en.

Om half negen zouden we ons in de haven moeten melden voor de zeiltrip. Dus op tijd opgestaan om nog even goed te ontbijten. Het ontbijt was gelukkig inbegrepen bij ons onderdak en was bovendien prima voor elkaar. Na uitgecheckt te hebben en de tassen in bewaring te hebben gegeven (we komen na de zeiltocht weer in de Croc terug) zijn we met ons kleine tasje op pad gegaan naar de haven. Daar aangekomen bleek de gratis parkeerplaats al propvol te staan en was de enige mogelijkheid de auto drie dagen op betaald parkeren neer te zetten. $8 per dag, maar de automaat accepteerde alleen munten. En wie heeft er nou $24 aan munten in z’n zak. Gelukkig konden we ergens een briefje van 20 wisselen in munten. Het was toen al tegen half negen, dus snel naar de verzamelplaats gelopen. Daar zaten de meesten al te wachten, wat goed te zien was aan de tasjes die ze bij zich hadden. De groep bestond uit een Franse familie, 2 Duitse stellen, een Nederlandse vrouw, een Engelse vrouw, een Engelse jongen en natuurlijk wijzelf. Totaal 12 passagiers. Even later werden we opgehaald en na een korte uitleg gingen we op weg naar de Walzing Mathilda, het zeiljacht voor de komende drie dagen en twee nachten. Op de boot kreeg iedereen zijn slaapplaats toegewezen en met een kopje koffie in de hand voeren we de haven uit.

Na een tijdje gevaren te hebben werd het anker uitgegooid. Eerst tijd voor de lunch en daarna snorkelen. Voor het snorkelen kon beginnen kregen we eerst wat uitleg over snorkelen en ook over de gevaarlijke kwallen (Box Jelly) die er deze tijd van het jaar zijn. Om te voorkomen dat we door deze kwallen zouden worden gestoken moest iedereen een ‘stinger suit’ aan, een soort badpak met lange pijpen en lange mouwen zeg maar. Erg elegant gezicht iedereen in zo’n suit. Het snorkelen zelf was wel goed. Helder (en warm) water en zat vissen en koraal.

Na het snorkelen nog een klein stukje gevaren en toen tijd voor het avondeten. Zoals iedereen in Australië een BBQ thuis heeft is ook vrijwel iedere boot uitgerust met een BBQ. Na het eten wat foto’s gemaakt van de zonsondergang, wat gedronken en gepraat totdat iedereen naar bed ging. En dat was al lekker op tijd. Slapen op de boot was vrij krap en ook erg warm. De meesten hebben daarom de eerste nacht niet al te best geslapen.

Het weer was de eerste dag overigens vrij goed geweest, zeker vergeleken met het weer dat we de afgelopen paar dagen hadden gehad. Het heeft wel een paar keer wat geregend, maar het het grootste deel van de dag is het toch droog en redelijk zonnig geweest. En als het dan al regende (en we voeren) zaten er alleen nog een paar Nederlanders op het dek met hun regenjas aan: Jeroen, Linda en ik. De anderen doken steeds naar binnen. Wij vonden dat zonde en bleven lekker buiten zitten. Had op zich wel wat.