Voordat we vandaag vertrokken voor de autorit van Rockhampton naar Airlie Beach zijn we eerst langs het winkelcentrum gereden om ontbijt te kopen en wat boodschappen te doen voor voor onderweg. In het winkelcentrum zat ook een Big W waar ik een nieuwe (tijdelijke) camera heb gekocht. Het is een Pentax Optio E70L geworden, op een paar dollar na de goedkoopste die ze hadden. Als ik weer thuis ben maar eens kijken naar een echte vervanger voor het fototoestel dat nu op iedere foto een zwarte vlek laat zien.

De tocht naar Airlie Beach was 480 km, een van de grotere afstanden deze vakantie. Toen we wegreden bij het winkelcentrum was het nog droog, maar we hebben onderweg wel weer de nodige buien gehad (inclusief de stortbuien die het zicht reduceren tot een paar meter). Plan was om een uurtje of 2 na vertrek even te stoppen om onze yoghurt met cereal op te eten. Maar tegen de tijd dat het zover was hadden we even iets anders aan ons hoofd. Het benzinelampje gaf al een tijdje aan dat het tijd werd om te tanken. Maar ja, geen tankstation te bekennen natuurlijk. Toch maar eens op de nuttige plaatsen van de TomTom zoeken naar het dichtst bijzijnde tankstation: op 25km afstand. Maar daar aangekomen bleek er geen tankstation te zijn en nog eens bestuderen van de TomTom leerde dat die 25 km in de andere richting waren (terug dus). Het nu dichtstbijzijnde tankstation (in de goede richting) was 30km. Met een rustig gangetje hebben we dat gehaald.

In Airlie Beach hadden we onderdak geboekt in Club Crocodile. Op het moment van boeken (al in september) was Airlie Beach de moeilijkste plaats om iets te vinden en dit hotel was dan ook het duurste van de vakantie. Na de tassen te hebben gedumpt zijn we Airlie Beach ingereden om ons te melden bij het reisbureau waar we onze zeiltocht voor de komende drie dagen hadden geboekt. Van daaruit werden we doorgestuurd naar het kantoor van de organisator van de trip. Daar kregen we, naast allerlei informatie, een tasje uitgereikt waar alles in moest wat we op de zeiltrip mee wilden nemen. Alle andere bagage kon niet mee en moest worden opgeslagen. Volgende stop was het winkelcentrum waar we blikjes bier en een pak rode wijn hebben gekocht. Op de boot zou alleen water en frisdrank te koop zijn, alle alcohol moest je zelf meenemen. Voor ons avondeten hebben we een gegeten bij Mangrove Jacks. De chef’s special, zijnde een wrap met (o.a.) kip met daarbij chips. Daarna nog een rondje door Airlie Beach gelopen en een onderwatercamera gekocht voor het snorkelen. Tijd om te gaan slapen.

Man, wat een klote weer hier! Vandaag heeft het de hele dag gegoten van de regen, vanaf het moment dat we opstonden tot we weer naar bed gingen. Op zich nog niet zo veel aan de hand, want vandaag zijn we van Hervey Bay doorgereden naar Rockhampton, ongeveer 400km verder noordwaarts over de Bruce Highway. Een reisdag dus en in totaal hebben we er nu bijna 2000km opzitten. Door de harde regen werd het zicht soms gereduceerd tot een paar meter. En omdat er ook nogal wat spoorvorming is hier was het niet echt relaxed rijden.

Aangekomen in Rockhampton hebben we onze intrek genomen in het Ambassador Motel. Dat was wel even zoeken, want we hadden een straatnaam die we niet konden vinden en geen huisnummer. Na even met het motel te hebben gebeld hebben we het gevonden. Een erg basic kamer, maar wel met een grote flatscreen en gratis DVD’s die je bij de receptie kunt lenen, goed voor dit type weer. Maar we zijn toch maar naar de bioscoop gegaan die hier zo’n beetje aan de overkant van de straat zit. Met de auto natuurlijk, want van een paar meter lopen met dit weer ben je direct kleddernat. We hebben Avatar 3D gekeken, goede film en zeker een aanrader. Na de film, net voor 9 uur, moesten we nog wel wat eten. We zijn de Sizzler die naast de bioscoop zit binnen gelopen die op dat moment nog net een minuut open was. Maar we mochten nog bestellen. Het eten was niet erg bijzonder, maar dat zou ook kunnen komen omdat we de laatsten waren en de koks naar huis wilden. In het restaurant waren ze in ieder geval al druk aan het opruimen en schoonmaken.

Van motel in de regen  naar motel in de regen

De tweede dag van de Fraser Island excursie moest er ‘s morgens om half acht worden ontbeten. Het ontbijt was vrij karig, maar ze hadden in ieder melk met cereal. Om half negen vertrok de bus met als eerste bestemming Lake Wabby. Om bij het meer te komen moesten we eerste 2.5 km door het bos lopen. Tegen dat we bij het meer waren begonnen het te regenen. Dus eerst schuilen, maar aangezien je in het meer toch ook nat wordt zijn we daar maar in gedoken. Dat was overigens ook warmer dan op de kant blijven staan. Toen we uitgezwommen waren zijn we de 2.5 km terug gelopen naar de bus en zijn we doorgereden naar Central Station – nee geen treinen, gewoon een centrale plaats op het eiland. Daar hebben we geluncht, doe het zelf wraps. Op een tafel werden dozen uitgestald met saus, sla, tomaat, kip, etc waarmee je zelf je wrap kon bouwen. Na de lunch eerst een wandeling gemaakt en vervolgens op weg naar de laatste bestemming van de excursie, weer een meer. Het weer was echter nog steeds niet goed, het was de hele dag al grijs en miezerig. Dit meer had een strand, maar aangezien het niet erg aantrekkelijk was in de miezer regen te gaan liggen zijn we maar weer in het water gaan liggen. Rond kwart voor vier zijn we vertrokken voor het laatste bumpy ritje naar de plek waar we weer met de boot zouden worden opgehaald. Dat was een andere plek dan waar we waren aangekomen en ook terug op het vaste land waren we in een ander haventje. Dus eerst een kwartiertje terug rijden naar Hervey Bay en vervolgens weer de route langs de verschillende hotels/motels om iedereen weer af te zetten. Waar we gisteren bijna de eersten waren die werden opgehaald waren we vandaag de laatsten die werden afgezet.

Weer terug in het motel eerste maar even boodschappen gedaan, ontbijt voor de volgende morgen en wat te drinken onderweg. Zowel de Coles and de Woolworths bleken dicht te zijn, dus de paar dingen die we nodig hadden maar bij een 24×7 winkeltje gehaald. Ook gelijk de was maar even gedaan. De kleren die we aan hadden op Fraser Island roken niet echt fris meer. Voor het eten hebben we het ons makkelijk gemaakt vandaag, een bezoekje aan de Hungry Jacks voor een burger.

Sinds vandaag zit er trouwens iets in m’n fototoestel waardoor er een irritante zwarte vlek rechts boven aan de foto’s komt. Geen idee wat het is en of ik dat nog weg kan krijgen.

Voor 26 en 27 december stond de excursie naar Fraser Island op het programma. Omdat de excursie inclusief overnachting was hebben we de spullen die we niet mee wilden/konden nemen naar Fraser Island achter in de auto laten liggen en de auto in een hoekje bij het motel geparkeerd. Na de excursie komen we toch voor een nacht terug in het motel.

Om kwart over zeven werden we opgepikt bij het motel door een grote groene 4X4 bus. In de bus zaten pas drie mensen, dus we moesten nog een een aantal hotels/motels af om de rest van de mensen op te pikken. Met een volle bus (man of 20) zijn we naar de haven gereden, van waaruit we met een barge (platbodem) naar Fraser Island zijn gevaren. De overtocht duurde ongeveer een uur en de boot legde op het strand aan. Aangezien wij al in de goede bus zaten konden we gelijk de tocht over het eiland beginnen. Het ‘wegennet’ op het eiland bestaat uit allemaal zandpaden (waar je 30 mag) en als snelweg het strand (waar je 80 mag rijden). Zonder 4-wielaangedreven auto ben je helemaal nergens. Het zandeiland is overigens helemaal begroeid met bossen (op een klein stukje woestijnachtige zandvlakte na). Na een tijdje door het bos te zijn gescheurd en flink heen en weer te zijn geschud zijn we gestopt in een stuk regenwoud waar we een wandeling hebben gemaakt. Na de wandeling zijn we naar Happy Valley gereden waar we hebben geluncht. Dat is ook de plek waar we zouden overnachten, dus gelijk ingecheckt en de spullen die we niet direct nodig hadden in het hutje achtergelaten. Na de lunch zijn we eerst gestopt bij Eli Creek. Dat is een stroompje van helder koud water dat in zee uitmond. En we waren zeker niet de enigen, want het stond er vol met 4×4 auto’s. Na wat door het stroompje te zijn gelopen en wat rond te hebben gekeken zijn we over het strand doorgereden naar het Maheno Scheepswrak. Het schip dat daar ooit is aangespoeld is al aardig vergaan, maar wel goed voor een aantal foto’s. Vervolgens zijn we doorgereden naar Indian Head waar je en mooi uitzicht hebt. Van daaruit zijn we weer over het strand teruggereden.Al met al aardig wat kilometers strand vandaag. Omdat het hoog water was, was het een aardig gehobbel door het mulle zand. Voordat we weer terug kwamen in Happy Valley zijn we nog gestopt bij de Pinacles.

Het avondeten bestond uit BBQ, dat wil zeggen dat iemand het vlees al voor ons had ge-BBQ-ed en dat we het zo op ons bord konden gooien. Wat in de schil gekookte aardappelen en wat groente completeerde de maaltijd. Vrij eenvoudig, maar voldoende. Toen het eten op was, was het pas half acht, hoewel het voelde als half tien. Veel mensen gingen al vroeg slapen, maar we hebben met een Duits en een Zweeds stel nog een paar biertjes gedronken.

Eerste kerstdag – voor ons een dag als alle andere (behalve dat bijna alles gesloten is). We hadden wel een vliegende start vanmorgen. Ontbijt was snel voor elkaar, want we hadden in de supermarkt gisteren een grote bak yoghurt met cerial gekocht. De auto stond direct voor de deur en om 9:15 uur waren we op pad. Ik mocht weer chauffeuren vandaag. Met de informatie die we gisteren al bij het informatiecentrum hadden opgehaald wilden we vanmorgen wat meer zien van de Glass House Mountains. Eerst zijn we naar het uitzichtpunt gereden, slechts een kilometer of 10 van het motel. Daar kon je gewoon met de auto naar toe rijden en vanaf een platform kon je de kale bergtoppen om je heen zien liggen. Goed voor een paar foto’s. Daarna zijn we wat verder gereden en hebben we het Tibrogargan Circuit gelopen, een rondje van 3.3 km om een van de bergen. Af en toe miezerde het een beetje, maar echt nat werden we gelukkig niet. De route was wel aardig maar niet spectaculair. Als laatste zijn we naar een andere berg gereden, Mt Ngungun. Hoewel ie stijl is, is deze berg redelijk goed te beklimmen. Ongeveer halverwege waren we het pad kwijt en wilden al bijna terug gaan. Gelukkig zagen we andere mensen van boven komen en hebben zo het pad gevonden. Een minuut of 20 later we er bovenop. Druipend van het zweet, maar zeker de moeite waard. Ook hier weer de nodigde foto’s gemaakt natuurlijk.

Toen we weer beneden waren was het ondertussen tijd om te beginnen aan de autorit naar Hervey Bay, ruim 200 km. De autorit ging vooral weer over de M1 (Bruce Highway) met het laatste stuk over de 53 en de 57. Onderweg was het steeds afwisselend (erg) nat en droog. Maar toen we uiteindelijk in Hervey Bay aankwamen was het droog en de lucht was voor een groot deel blauw. Het onderdak voor vannacht, het Fraser Gateway Motel, is prima te doen. Lekker ruime kamer en een goed werkende airco. ‘s avonds zijn we met de auto langs het strand gereden om te kijken of er nog een restaurant open was. We hadden wel wat voor nood ingeslagen, maar dat was (zoals de naam al zegt) alleen voor nood. We vonden een Indiaas restaurant dat open was waar we weer goed hebben gegeten.

Morgen vroeg op, want om 7:20 uur worden we opgehaald voor onze tweedaagse excursie naar Fraser Island. Morgen overnachten we in een lodge op het eiland. Geen idee of daar internet is, dus grote kans dat er morgen geen update is…

Vanmorgen eerst een goed ontbijt gehad van scrambled eggs met bacon & toast, daarmee kunnen we er wel even tegen. Daarna een paar ‘noodinkopen’ gedaan. Morgen is het eerste kerstdag en grote kans dat er weinig open is. Supermarkten zijn in ieder geval gesloten. Daarom maar wat gekocht voor het geval we zelf voor eten moeten zorgen. Ook een nieuwe voorraad zonnebrand factor 30+ gekocht, want dat heb je hier wel nodig. En ook vandaag was het weer wat bewolkt. Maar wel warm, boven de 30 graden.

Plan was (na de dierentuin van Sydney) opnieuw een dierentuinbezoek. Deze keer de Australia Zoo op zo’n 140 km rijden ten noorden van Surfers Paradise. De route ernaar toe was eenvoudig. De M1 (Bruce Highway) volgen en zo’n beetje bij de dierentuin afslaan. Even voor we er waren zijn we gestopt bij een informatiecentrum. Het gebied waar ook de Zoo in ligt heet de Glass House Mountains, een serie kale bergen die boven het landschap uitsteekt. Morgen willen we daar even kijken, maar aangezien het informatiecentrum morgen (1e kerstdag) wel dicht zal zijn hebben we vandaag maar vast de informatie gehaald.

In de Australia Zoo staat alles in het teken van respect voor dieren. Het is geen dierentuin waar ze alle dieren van over de hele wereld verzameld hebben. Je ziet er bijvoorbeeld geen giraffen, apen, leeuwen of zebras. Maar toch ook wel een paar niet Australische (maar Aziatische)  dieren zoals tijgers en olifanten. Daarnaast de typisch australische dieren zoals emoes, koalas, slangen, hagedissen, wombats, kangaroos en veel (door Steve ‘The Crocodile Hunter’ Irwin zelf gevangen) krokodillen. Eerst hebben we een verhaaltje over de koala aangehoord. Daarna een rondje gelopen en even voor 2 uur een plaatsje in de schaduw gezocht in het Crocoseum, waar een show met roofdieren zou worden gegeven. Eerst werden een aantal slangen door medewerkers van de dierentuin naar binnen gebracht. Daarna was het de beurt aan de vogels om over de hoofden van de toeschouwers te scheren. Als laatste kwam een krokodil binnengezwommen. Er werd uitgelegd hoe die op trillingen reageert en de krokodil (in het water) volgde de begeleider (op de kant) die op de grond stampte. Omdat het water zo helder was kon je de krokodil goed zien volgen, naar er werd ook uitgelegd dat hetzelfde gebeurt in de natuur in minder helder water, waar je dus niet ziet dat de krokodil je volgt. Ook werd de krokodil gevoerd, waarbij die hoog uit het water kwam (een ‘tail walk’). Bij het vervolg van de route door de dierentuin kwamen we nog een aantal leuke dingen tegen. Ten eerste waren er de olifanten die uit je hand aten. Daarna kwamen we bij tijgers die aan het bootjevaren waren. De begeleiders hadden de onderkant van een groot watervat in het water gegooid en daarin sprong een tijger die door de begeleider, maar ook door andere tijgers die in het water tegen het vat op gingen staan, geduwd. Foto’s maken was wat lastig, omdat het achter spiegeld glas was. Het was geen geoefende voorstelling, want vandaag probeerden ze dit voor het eerst uit. Het laatste leuke waren de otters die achter elkaar aan rondjes jaagden door het water. Omdat het water aan de voorkant een glazen wand had kon je dat goed volgen. O ja, er was ook nog een rondje waar je alle gevaarlijke slangen van Australie goed kon zien.

Onderdak voor vanacht is in de Beerwah Moter Lodge, op maar liefst 1.3 km van de Zoo aan dezelfde doorgaande weg. Lekker makkelijk en ook handig omdat we morgen nog wat van de Glass House Moutains willen zien. Om wat te eten zijn we terug gereden naar Beerwah, maar daar bleken alleen nog de Woolworths en Domino’s Pizzas open. Dus maar en pizza besteld en in het motel opgegeten terwijl we de film Munich zaten te kijken. Ondanks de kersversiering overal is hier NUL kerstsfeer…

Het oorspronkelijk plan voor vandaag was om Lamington NP te bezoeken. Maar jeroen had de smaak van het surfen in Byron Bay te pakken gekregen en wilde vandaag liever surfen. Voor mij geen surfen meer, dus ik heb er maar een stranddagje van gemaakt. Kan me niet herinneren wanneer ik dat voor laatst heb gedaan. Eerst ‘s morgens even naar het strand geweest om wat foto’s van Jeroen op de surfplank te maken. Het was flink zonnig en het zand was al bijna te heet om op te lopen. Na de lunch nog een paar uurtjes op het strand gelegen. Het was toen een stuk bewolkter zodat je niet direct wegbrandde. Op een gegeven moment kwamen er brede stroken schaduw over het strand van de hoge hotelgebouwen die vlak aan het strand staan. Het aantal stroken zon werd daardoor snel kleiner, tijd om weer te gaan. Vanavond gegeten in het Hardrock Café.

Een dagje op het strand levert niet veel foto’s op, dus op dat gebied weinig te melden vandaag. ‘t Is nog even afwachten of ik morgen ook het verlag kan bijwerken, want volgens mij zitten we dan redelijk in de middle of nowhere, vlak bij Australia Zoo.

Vanmorgen opnieuw op tijd opgestaan. Na de derde en laatste nacht in Byron Bay vandaag verder naar Surfers Paradise. Min of meer op de route ligt Mount Warning, een vulkaan van zo’n 1150 meter hoog. Daar moesten we natuurlijk even bovenop staan. Vandaag was het weer mijn beurt om te rijden en na ongeveer een uur reden we de parkeerplaats aan het begin van de “Summit Walk” op. Van daar was het 4.4 km lopen naar de top en dezelfde weg terug, dus 8.8 km totaal. Er liep een vrij goed pad naar boven en alleen het laatste stuk was echt stijl. Om op de top te komen moest je het laatste stuk over steile stenen en de ketting die er langs liep was geen overbodige luxe. Zoals de meeste dagen tot nu toe was het weer niet helder en dus helaas geen echte mooie foto’s. Onderweg zijn we ook nog twee slangen tegen gekomen. Beide lagen naast het pad.

Weer terug op de parkeerplaats zijn we doorgereden naar Surfers Paradise. Ook dat was minder dan een uur rijden. Surfers paradise is samengevat een verzameling hoge hoteltorens en een heeeel lang strand. Compleet anders dan Byron Bay. De komende twee nachten zitten we in het Mantra Legends Hotel, vlak bij het strand en vlak bij het centrum. De kamer is op de 20e verdieping met vanaf het balkon uitzicht op zee en op alle andere hoge hotelgebouwen. Ik had de auto even aan de straat geparkeerd, zodat we konden inchecken en een pasje voor de parkeergarage van het hotel konden gebruiken. Toen we 10 minuten later terug bij de auto kwamen stond een agent net een bon uit te schrijven. Het bleek dat de auto op een parkeerplaats voor een bus stond (2 meter verder was goed geweest). Maar omdat we wel een parkeerkaartje achter de voorruit hadden liggen en we de auto direct verplaatsten hield de agent het gelukkig bij een waarschuwing. Anders had het $150 gekost. Na een rondje over het strand te hebben gemaakt en even in het zwembad van het hotel te hebben gedobberd hebben we ‘s avonds gegeten bij een Italiaans restaurant. We dachten om 19:30 te gaan eten, maar kwamen er later achter dat het pas 18:30 was. Queensland leeft een uur vroeger, dus maar snel de klok een uur terug gezet!

Vanmorgen vroeg opgestaan om te kijken hoe het weer was. Het was droog, wel bewolkt, maar goed genoeg om de wandeling naar de lighthouse nog een keer te wagen. Jeroen had geen zin om mee te gaan, dus ben ik alleen op pad gegaan. Ondanks de bewolking was het flink zweten en het pad langs de kust ging redelijk op een neer. Onderweg wat foto’s gemaakt van de kust, surfers en natuurlijk de vuurtoren zelf. Toen ik bijna bij het motel terug was begon het weer te druppelen, maar gelukkig heeft dat niet doorgezet en is het droog gebleven.

‘s Middags was het tijd voor de surfles en op dat moment was zelfs de zon doorgebroken (gelijk warm dus). We hadden ons gisteren ingeschreven voor een 3 uur durende les bij de Black Dog Surf School. Om 13:45 uur moesten we bij de surfschool zijn om te betalen en een wetsuit aan te trekken.Van daaruit ging het met een busje met een karretje met surfplanken erachter richting het strand. In totaal waren we met een groep van een man of 10. Aangekomen op het strand kregen we eerst wat theorie over verschillende stromingen en hoe daar mee om te gaan. Daarna de basistheorie van het surfen: hoe lig je op de plank, hoe moet je gaan staan etc. Dat moest natuurlijk eerst even op het droge worden geoefend. Makkelijk zat. Eenmaal in het water moesten we steeds één voor één op onze plank gaan liggen en werden we door de surfinstructeur op het juiste moment op een golf losgelaten. Dan op de plank overeind komen, gaan staan en naar het strand surfen. Inderdaad een stukje lastiger dan de eerdere oefening op het strand en het duurde wel even voor ik enigzins kon blijven staan. Het bevestigde in ieder geval wel dat dit niet mijn ding is, net als wintersport op een snowboard niet mijn ding is. Maar ik heb het nu in ieder geval een keer gedaan. Terwijl we druk bezig waren heeft iemand van de surfschool foto’s gemaakt van onze verrichtingen. Die foto’s hebben we ook op CD, maar aangezien m’n netbook geen CD/DVD speler heeft kan ik ze nog niet op de website plaatsen.

Vanavond hebben we gegeten bij een Curry house. Prima Chicken Tikka Masala met naan, rijst en een biertje. De serveerster was wel een beetje vreemd en kwam om de twee minuten langs het tafeltje lopen (nee, niet alleen langs ons tafeltje) om nadrukkelijk te inspecteren of alles nog in orde was. Ze was Franse en volgens mij niet de slimste (maar ook niet de lelijkste).

Met het verslag van vandaag zijn we snel klaar. Na te hebben ontbeten zijn we begonnen aan een wandeling naar de Lighthouse, het meest oostelijke punt van Australië. Halverwege begon het te regenen, steeds harder. Jeroen besloot door te lopen, maar ik had geen zin in de stromende regen te lopen en ben terug gegaan naar het motel. Drijfnat natuurlijk toen ik aankwam. De rest van de dag is het  niet meer droog geworden en hebben we vanaf ons terras naar de regen zitten kijken.

We hebben wel de reis een beetje veranderd. Het plan was om (na Byron Bay) drie dagen in Surfers Paradise te blijven. Op de 25e zouden we dan van Surfers Paradise naar Hervey Bay rijden. Onderweg op die route is Australia Zoo, de dierentuin van de in 2006 aan een steek van een pijlstaartrog overleden Steve Irwin (alias The Crocodile Hunter). Maar die is op de 25e niet open. Daarom blijven we nu een dag korter in Surfers Paradise en rijden op de 24e naar de Australia Zoo waar we in de buurt ook in een motel blijven overnachten.

Morgen zou het weer beter moeten worden. ‘s Morgens nog regen, maar in de middag droog. Komt goed uit want voor ‘s middags hebben we surflessen gepland.