Vandaag was het weer hetzelfde als gisterenmiddag: koud. Voor het ontbijt hadden we afgesproken met een stel dat we hadden ontmoet op de reis naar Alice Springs eerder dit jaar. We hebben gegeten in een restaurantje in het Queen Victoria Building in het centrum van de stad. Daarna zijn we naar de Nurse Walk gelopen, een straatje in de Rocks waar we hadden afgesproken een kopje koffie te drinken met een studiegenote van Wilma.

Voor de middag hadden we een plek gereserveerd op een tallship voor een zeiltocht door de haven met BBQ lunch. Via de Scoopon website hadden we dat (inclusief onbeperkt drankjes aan de bar) kunnen boeken voor $49 in plaats van de volle prijs. Het schip bleek niet zo heel “tall” te zijn. Op de motor zijn we tegen de wind in naar Shark Island gevaren. Daar werden de zeilen gehesen en zijn we terug gezeild naar de haven. Ondertussen was het aardig begonnen te regenen.  Niet echt ideale omstandigheden voor een zeiltochtje. Toen de boot weer aan de steiger lag zijn we met een taxi naar het hotel gereden, hebben de koffers ingeladen en zijn we doorgereden naar het vliegtuig voor de vlucht terug naar Melbourne. Rond kwart over acht was ik weer thuis. Einde van een mooie tien dagen vakantie. Gelukkig staat er voor eind van de maand al weer een week Tasmanië op het programma.

Alle foto’s van de 10 dagen Perth en Sydney zijn hier te vinden.

Na ontbeten te hebben in een tentje in Potts Point zijn we begonnen aan een stadswandeling langs de meest bekende punten van Sydney. Had deze vrijwel allemaal al gezien toen ik nog in Sydney woonde, maar het blijft leuk om nog eens een rondje te doen. Vanaf Potts Point zijn we langs het water gelopen naar Mrs Macquarie’s Point. Daar is in een zandsteen rots een bankje uitgehakt waar vroeger de vrouw van gouverneur Macquarie schijnt te hebben gezeten. Vandaar de naam Mrs Macquarie’s Chair. Op dat moment was een vliegtuigje in de lucht een huwelijksaanzoek aan het schrijven. Voordat ie klaar was kwam daar echter een grote wolk voor, dus we zullen maar hopen dat het aanzoek goed is gegaan. Het pad volgend kwamen we uit bij het Opera House waar we op een terrasje wat gedronken hebben. Daarna verder via Circular Quay naar de Rocks aan de andere kant van de haven. Even over de markt gelopen en vervolgens door naar de Harbour Bridge, waar we de Pylon van de Brug hebben beklommen. In de pylon is een winkeltje en informatie over de bouw van de brug. Bovenop, na 200 treden tot 89 meter hoogte, heb je een mooi uitzicht, goed voor en paar foto’s. Weer beneden gekomen zijn we de brug over gelopen naar het Luna Park. Daar hebben we wat gedronken met een prachtig uitzicht op de haven. Met het pontje zijn we vervolgens naar Darling Harbour gevaren. Het weer had tegen die tijd Melbourne-achtige vormen aangenomen, d.w.z. van prachtig weer op het ene moment naar bewolkt en koud het volgende moment. In Darling Harbour hebben we een kopje koffie gedronken waarna we zijn doorgelopen naar China Town. Voor het avond eten zijn we nog een stukje verder gelopen naar de Pink Peppercorn op Oxford street. Niet zo duur maar wel goed. De rest van de avond hebben we in een bar aan de overkant van de straat doorgebracht (terwijl het plensde van de regen) om uiteindelijk weer naar Pott Point te lopen waarmee de cirkel rond was en we in feite om het hele centrum van Sydney heen gelopen zijn.

Na wat later wakker te zijn geworden vandaag weer een stralend zonnige dag in Sydney. Het eerste item op het programma voor vandaag is een klassieker: de Bondi to Coogee Coastal Walk (pdf). Dat is een populaire wandeltocht van een kilometer of 6 langs de kustlijn van Sydney. Omdat de buurman van Jochem en Wilma een hotel in Randwick (wat op loopafstand van Coogee ligt) zat hebben we de route de andere kant op gelopen: van Coogee naar Bondi Beach. De pad loopt op en neer via Gordon’s Bay,  Clovelly Beach, het Waverly Cemetery (een begraafplaats pal aan zee op de rotsen), Bronte Beach, Tamarama (één van de meest gevaarlijke standen van North South Wales vanwege de stromingen),  Mackenzie’s Lookout en Iceberg’s Club (een zwembad dat min of meer in zee ligt) naar Bondi Beach, het meest bekende strand van Sydney.

Aangekomen in Bondi beach, het was toen al rond 3 uur in de middag, hebben we een taxi gepakt naar Dural waar we waren uitgenodigd voor een BBQ. Dural ligt ongeveer 35km ten noordwesten van Sydney centrum en de taxichauffeur was nogal verbaasd dat we daar helemaal naar toe wilden rijden. Gelukkig was er op nieuwjaarsdag bijna geen kip op de weg en het koste zo’n 40 minuten om op de plaats van bestemming te komen. De terugweg naar ons hotel hebben we met de trein vanaf Pennant Hills gedaan. Een stuk goedkoper dan de taxi al is de reistijd wel wat langer.

Vandaag een reisdag om van Perth naar Sydney te vliegen. Om 8 uur zijn we van het hotel vertrokken naar het vliegveld. Daar aangekomen hebben we de auto weer ingeleverd. Eerder hadden we een sms van Jetstar gekregen met een waarschuwing dat we in verband met vakantiedrukte rekening moesten houden met rijen bij het inchecken. Er bleek echter helemaal niemand in de rij te staan. Hadden we wel wat meer tijd om te ontbijten in the Dome.

De vlucht vertrok volgens plan om 10 uur en kwam een kwartier voor de geplande tijd aan in Sydney. Daar schoten we echter niet veel mee op, want er stond nog een andere vliegtuig op onze plek aan de slurf en dus moesten we wachten totdat die weg was. Na 4 uur vliegen en de klok 3 uur vooruit te hebben gezet vanwege het tijdsverschil was het ondertussen al 5 uur. Vanaf het vliegveld een taxi genomen naar Potts Point, waar we een hotel hadden geboekt. Boeken van een hotel in Sydney was een uitdaging geweest, omdat alle hotels al volgeboekt waren rond de jaarwisseling. Omdat we niet tegelijk hadden geboekt zaten Jochem en Wilma bovendien in een ander hotel dan ik. Ik had nog een redelijk betaalbare kamer kunnen vinden in de Springfield Lodge, al zat die dan wel in de kelder van het hotel. Altijd nog beter dan de kamer met gedeelde douche en toilet op de gang Vanwege dezelfde drukte hadden we ook voor minimaal 4 nachten moeten boeken, terwijl we naar 3 nachten in Sydney zouden zijn.

Na onze spullen in het hotel te hebben gedropt was het nog even wachten op de buurman (in Amsterdam) van Jochem en Wilma die net was aangekomen voor een vakantie in Australië. Daarna zijn we richting het centrum gelopen om een goed plaatsje voor het vuurwerk te vinden. Het was enorm druk  (naar later bleek: 1.5 miljoen toeschouwers) en alle plekken waren al vol. Veel mensen hadden ‘s morgens vroeg al en plaatsje gezocht en daar de hele dag gewacht op het vuurwerk. Alleen met een kaartje kon je nog op een aantal plekken terecht, maar we wisten niet eens dat je kaartjes had kunnen kopen. Uiteindelijk zijn we maar weer terug gelopen naar Potts Point. Omdat Potts Point vrij hoog ligt, had je van daar af een redelijk goed zicht op de Harbour Bridge. Een voordeel van deze plek was dat het buiten de afgezette en strikt alcohol vrije gebieden was. Hoe dichter het naar 12 uur liep, hoe drukker het ook in Potts Point werd. Dan eindelijk het vuurwerk, dan vanaf een aantal boten in de haven en vanaf de Harbour Bridge werd afgeschoten. Een heel spektakel dat na zo’n 10 minuten al weer was afgelopen. Nog een fles champagne opgedronken en toen hebben we ons bed opgezocht. Dat was nog een voordeeltje van kijken in Potts Point, het hotel was om de hoek.

Video’s van het vuurwerk (Video’s op originele grootte staan in het fotoalbum):

Weer een nieuwe ontbijtspecial, een champignonomelet met tomaat uit de oven. De koffie gisteren is goed bevallen, dus we zijn de route van vandaag weer begonnen bij Yahava koffiehouse. Daarna naar Watershed, de enige winery die we vandaag hebben bezocht. De wijn was niet echt onze smaak, maar het uitzicht was weer prachtig. Verder naar Olio Bello, waar ze olijfolie verkochten, voor een korte stop en dan door naar een Venison farm waar we de ingredienten voor onze lunch hebben gekocht: salami, pate en brood. Voor de lunch zelf zijn we naar de Bushshack Brewery gereden. Van de brouwerij zelf hebben we niets gezien, maar op een terras onder de bomen smaakte een Bushshack biertje prima bij onze doe-het-zelf lunch. Na de lunch zijn we teruggereden naar Perth, een tocht van bijna 4 uur.

Terug in Perth stond nog steeds Kings Park op de agenda. Van daaruit hadden we een mooi uitzicht over de stad en de rivier. Verrassend genoeg hebben we daar ook in een tentje de lekkerste frietjes van de hele vakantie gegeten. Voor het avondeten hadden we afgesproken met een oud collega van Jochem. Maar eerst nog snel even onze bagage gedropt in het hotel, opnieuw het Criterion. De oud collega had een restaurantje in Belmont uitgezocht. Interessante keus, want ik geloof niet dat we dat zelf snel hadden uitgekozen. Maar het eten was goed te doen.

Opnieuw een prima ontbijt. Deze keer was de special van de dag gepocheerde eieren met een aardappelpannenkoek. Daarna op pad voor de ‘day of the wineries’. Van de 120 wineries hadden we er een aantal geselecteerd op basis van tips van verschillende mensen. De eerste winery was de Brown Hill Estate. Hier halen de mensen van de B&B ook hun wijn. Was eigenlijk nog niet open, maar we mochten toch binnenkomen. Het was in feite een grote loods waar alle wijn stond en een toonbankje om wijn te proeven. Daarna koffie gedronken bij Yahava Koffeeworks. Prima koffie. Door naar de volgende winery, de Leeuwin Estate. Deze zag er heel netjes en exclusief uit. In de kelder was een kunstcollectie tentoongesteld en deze kunstwerken staan op de etiketten van de wijnflessen. Vervolgens door naar de Vasse Felix en de Xanadu wineries. De reeks wineries werd onderbroken door een stop bij McHenries Farm shop. Niks bijzonders en dus maar weer de route vervolgd. Het was ondertussen lunchtijd en bij Cullen Wines zou je goed kunnen eten. Maar deze bleek helaas al volgeboekt, dus zijn we doorgereden naar Wills Domain, een winery met een prachtig uitzicht die ons ook was aanbevolen. Ook deze was volgeboekt, maar we konden toch een tafeltje bemachtigen. De lunch koste – zoals bijna alles deze vakantie, we moeten zo’n beetje om de tien miniten de pot weer bijvullen – wel weer een rib uit ons lijf, maar het was wel lekker. Nog snel een andere winery, Clairault, en dan door naar het strand van Smiths Beach. Het waaide hard en we werden op het strand zo’n beetje gezandstraald. Na toch een tijdje in het zonnetje te hebben gelegen op een plekje in de luwte zijn we doorgereden naar het verste punt van vandaag, Cape Naturaliste waar ook een vuurtoren staat. Helaas was de vuurtoren al gesloten, maar er was wel een wandeling waar je de vuurtoren van een afstandje kon zien en ook zeeleeuwen op de rotsen. Zijn in de goede tijd van het jaar, niet nu, zijn hier walvissen te zien.

‘s Avonds hebben we gegeten bij the Food Farmacy. Zag er wel leuk uit, maar was wel schrikken toen we de prijzen op de menukaart zagen. We zagen ook steeds meer mensen netjes gekleed binnenkomen. Zaten we dan in ons T-shirt met korte broek en slippers. Lichtelijk underdressed en de mensen zaten ons ook wat raar aan te kijken toe we na het eten naar buiten liepen.

Ik hoorde vanmorgen dat er ‘s nachts een lichte aardbeving was geweest, 2.3 op de schaal van Richter. Stelde niet zoveel voor en ik ben er gewoon doorheen geslapen. Ontbijt was prima deze morgen, yoghurt met muesli en vruchten en scrambled eggs met toast.

Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar Pemberton, zo’n anderhalf uur rijden van Margaret River. In Pemberton zijn een aantal hoge bomen de attractie. In de bomen zijn metalen spijlen geslagen waarlangs je als een soort wenteltrap naar boven kunt klimmen om uit te komen in een uitkijkpunt boven in de boom. Niks voor mij en voor Jochem en Wilma ging het bijna niet door omdat je niet op slippers naar boven mocht. Uiteindelijk is Jochem met mijn schoenen aan toch naar boven geklauterd.

Voor de lunch zijn we naar een Berry and Lavender farm gegaan. Daar hebben we kun bekende Berry pancakes met ijs gegeten. Mierzoet en veel te veel. Daarna doorgereden naar het meest zuidwestelijke punt van Australië: Cape Leeuwin bij het plaatsje Augusta. Hier komen de Indische Oceaan en de Zuidelijke Ocean bij elkaar. We hebben een tour door de vuurtoren gemaakt.

‘s avonds hebben we gegeten in the Spaghetti Bowl. Het duurde eeuwig voor we ons eten kregen. Volgens de bediening de schuld van de keuken. Het eten zelf was ook niet bijzonder. Ik heb nog nooit eerder een lasagne gegeten met een portie friet erbij. Bovendien probeerden ze bij betalen corkage fee in rekening te brengen, maar we hadden helemaal geen zelf meegebrachte (BYO) wijn gedronken.

Vanmorgen eerst de auto weer opgehaald van de parkeerplaats bij het verhuurbedrijf. Dat was wel een stukje lopen van het hotel, maar de hadden de vorige avond geen (gratis) parkeerplaats in de buurt van het hotel kunnen vinden. Voor het ontbijt hadden we afgesproken bij the Naked Fig, een restaurant aan het strand bij Swanbourne. Daar was het toen we er rond half tien aankwamen al flink druk en we moesten onze naam op de wachtlijst laten zetten voor een tafeltje. Ondertussen maar een kopje koffie gehaald bij een tentje om de hoek. Het ontbijt was wel super, berry pancakes with cream.

Na het ontbijt zijn we vertrokken voor een reis van zo’n 4 uur naar Margaret River, dat ten zuiden van Perth ligt. In Margaret River hadden we een bed & breakfast geboekt voor de komende drie nachten. Eerst was het plan om een rondrit te maken en op verschillende plaatsen te overnachten, maar omdat alles overal was volgeboekt hebben we dat risico niet genomen en hebben we besloten dagtochten te maken vanuit Margaret River. Onderweg in Busselton hebben we nog gevraagd waar het dichtstbijzijnde strand was, maar uiteindelijk besloten we om toch maar eerst door te rijden naar de Rosewood B&B. Daar aangekomen kregen we van de gastheer eerst een uitleg over wat er allemaal te doen was in de omgeving, waaronder z’n 120 wineries.

Dan toch eindelijk naar het strand. Maar op het moment dat we aankwamen kwam er ook een politieauto aanrijden en even later was het strand afgezet: er waren haaien gesignaleerd. Vreemd genoeg bleven de kitesurfers en windsurfers gewoon doorvaren. ‘s Avonds was op het nieuws dat er haaien van 2.5 meter waren gesignaleerd zo’n 80 meter uit de kust, maar dat was op een ander strand bij Perth. Het strand waar wij waren werd niet genoemd.

We waren door de B&B eigenaar gewaarschuwd dat je om te kunnen eten een reservering bij een restaurant moest hebben, anders zou alles vol zijn. We hadden gereserveerd bij Arc of Iris. Dat is een BYO resturant, dus we hadden flessen wijn die we eerder in Swan Valley hadden gekocht meegenomen. Het is hier overigens ‘s avonds wel een stuk koeler dan in Perth.

We hadden geen zin om in het hotel te ontbijten en zijn het centrum ingelopen op zoek naar een leuk tentje. Er waren al weer veel meer tentjes open dan de vorige dag en ook veel winkels waren weer open. We vonden een leuke plek in een straatje dat helemaal in de sfeer van London was, London Court. Na het ontbijt de huurauto opgehaald bij Avis. Net als in Adelaide weer een sportsmobiel, deze keer een knalrode Holden Commodore 4 liter 6 cilinder.

De eerste bestemming van vandaag was Swan Valley, dat iets boven Perth ligt. Bij het information centre van Guildford (slechts 12 km van Perth) hebben we gevraagd welke wineries er open waren. Dat waren er maar 4 en die hebben we allemaal bezocht: Lancaster, Charlies Wine Estate, Entopia en Houghton. Op de route ook nog een korte stop gemaakt bij het oudste kerkje van Western Australië.

Voor de lunch wilden we naar Mundaring Wear Hotel in de Perth Hills. Maar daar aangekomen leek het ons niks en zijn we maar doorgereden naar Fremantle, dat iets onder Perth aan de kust ligt. Later lazen we ergens dat Fremantle de grootste haven van West Australië heeft. Onderweg nog een korte stop gemaakt om een paar foto’s te nemen van een grote dam. Aangekomen in Fremantle dan tijd voor de verlate lunch bij een fish and chips tent die volgens alle uithangborden als beste was beoordeeld. Maar de meningen waren verdeeld. Na de lunch zijn we naar de Little Creatures brewery gegaan waar we hadden afgesproken met een stel dat we hadden ontmoet op onze reis naar Alice Springs en Uluru. Little Creatures bleek een hele populaire plaats om wat te drinken en het was afgeladen vol. Het originele plan was om ‘s avonds de zonsondergang in Kings Park met uitzicht over Perth te doen, maar dat hebben we ingewisseld voor een zonsondergang in Fremantle. Toen het donker was zijn we weer terug gegaan naar Little Creatures om te eten.

Eindelijk is het zover, het begin van de vakantie. Gisteravond/nacht nog goed nieuws ontvangen via de email. Met het hele architecten team hebben we ons de afgelopen 10 weken voorbereid voor het TOGAF examen. TOGAF is een methode om enterprise architecturen te ontwerpen. Iedere maandagavond na werktijd hadden we een training van een paar uur en afgelopen donderdagmiddag het 2.5 uur durende examen. Het examen bestond uit twee delen en bij het tweede deel had ik niet zo’n goed gevoel. Maar voor niets zorgen gemaakt, want volgens de email heb ik de certificering heb gehaald met een 97.5% score.

Vanmorgen om 8 uur van huis vertrokken voor de reis naar Perth. Het is eerste kerstdag en dan is vrijwel alles hier gesloten. Gelukkig reed de tram van South Melbourne naar Southern Cross Station nog wel. De Skybus vanaf daar gaat altijd – iedere tien minuten – naar het vliegveld. Jochem en Wilma hadden minder geluk, want op het station van Prahran aangekomen bleek dat hun trein reed niet en dus moesten ze een taxi nemen naar het vliegveld. Geen wachtrijen en droppen van de bagage was zo gebeurd. Voordat we konden boarden nog snel een kopje koffie gedronken. Bij het boarden bleek dat ze onze stoelnummers (we hadden online al ingecheckt) hadden veranderd van de laatste rij naar rijen 4 en 5, en dus zaten we niet meer naast elkaar. De vlucht zelf duurde 4 uur, maar door het tijdsverschil van 3 uur kwamen we maar een uur later aan dan dat we vertrokken waren.

Met de taxi zijn we naar het Criterion Hotel gereden, ons onderdak voor de komende 2 nachten. Bij het inchecken kregen we kortingbonnetjes voor een drankje in de hotelbar. Daar maar direct gebruik van gemaakt. Rond de middag heeft een buurman van Jochem en Wilma, die familie aan het bezoeken was in Perth, kleine wereld, ons naar het strand van Cottesloe gereden. De stranden bij Perth zijn veel mooier dan die van Melbourne. Prachtig blauw water en ondanks dat het er voor Perth-begrippen druk was, was het grotendeels leeg. Toen we het strand weer zat waren (niet verbrand overigens) zijn we richting het station van Cottesloe gelopen om de trein terug te nemen naar het centrum van Perth. We hadden geen idee hoeveel zones dat was, dus hebben we het maar optimistisch ingeschat: 1 zone. Uiteindelijk bleken het 2 zones te zijn, maar we zijn niet gecontroleerd.

De straten in Perth waren allemaal verlicht en in kerstsfeer. Blijft toch vreemd om kerst te vieren bij een temperatuur van 40 graden. Voor het avondeten hadden we afgesproken met kennissen uit Melbourne die we ‘s morgens bij aankomst op het vliegveld van Perth toevallig waren tegengekomen (opnieuw, kleine wereld). Maar ja, een restaurant vinden op eerste kerstdag valt niet mee want de restaurants waren ofwel gesloten ofwel volgeboekt. Naar een ronde door het centrum te hebben gemaakt kwamen we uitgerekend bij ons eigen hotel uit. Na het eten dus snel weer ‘thuis’.