Het is de eerste keer deze vakantie dat we twee nachten op dezelfde plek hebben overnacht. Reden is dat we vandaag naar Port Arthur wilden, dat vlak bij de camping ligt. Port Arthur is ontstaan in 1830 als een strafkolonie voor Britse en Ierse criminelen (veelplegers). De belangrijkste bezigheid voor de gevangen was het bouwen van schepen. Port Arthur is nu een openluchtmuseum en de belangrijkste toeristenattractie van Tasmanië. In 1996 was het ook de plaats waar zich een massamoord afspeelde waarbij 35 mensen omkwamen en 21 gewond raakten.

Omdat we maar een halve dag de tijd hebben kopen we de Bronze Pass, waarmee we toegang tot het park krijgen, een boottocht en een wandeling met een gids. Eerste lopen we door een tentoonstelling waarin informatie wordt gegeven over de geschiedenis van Port Arthur en het leven van de gevangenen. Daarna doen we de boottocht die bestaat uit een rondje om “The Isle of the Dead”, een eiland in de haven dat tussen 1833 en 1877 werd gebruikt als begraafplaats. Onderweg werd een verhaal over Port Arthur verteld. Na een half uur waren we weer terug aan land. Omdat het nog te vroeg was voor de wandeling hebben we eerst koffie gedronken en een broodje gegeten. Daarna dan de wandeling. De gids had een luidspreker om z’n middel hangen zodat iedereen hem goed kon verstaan. In 40 minuten kregen we een rondleiding langs de meest belangrijke gebouwen waarbij de gids vertelde over de geschiedenis van Port Arthur, de gebouwen, de gevangenen en het gevangenissysteem (Separate Prison Typology). Na zelf nog even gekeken te hebben in het “Separate Prison” gebouw zijn we terug gelopen naar de camper om aan de terugtocht naar het vliegveld te beginnen.

Een kilometer of 100 later waren we terug bij het vliegveld van Hobart. Daar aangekomen moeten we ons nog flink haasten omdat de inchecktijd al bijna voorbij is. We redden het net op tijd om even later de mededeling te krijgen dat de vlucht zo ongeveer een uur vertraagd is. Tijdens het wachten kan ik mijn boardingpas niet meer vinden. Dus terug naar de incheckbalie om een nieuwe te halen. Dat gaat verrassend makkelijk. Weer thuisgekomen is het ‘s avonds tijd voor de Australian Open finale tussen Andy Murray en Davidenko gekeken. Die is echter al vrij snel afgelopen met Davidenko als winnaar.

Jawel, vanmorgen weer de stoelen en tafel mee en weer ontbeten op het strand. We hadden gisterenavond bij het inchecken op de camping gevraagd wat er qua wandelingen in die gebied te doen is.  De keus was makkelijk, want er is in feite maar één wandeling in dit gebied: de Cape Rahoul Bushwalk. Na een stuk over een onverharde weg te hebben gereden komen we bij een parkeerplaats waar de wandeling begint. De wandeling loopt naar de zuidpunt van het eiland. Na ongeveer een uur lopen komen we op het eerste uitzichtpunt waar we een broodje eten. Daarna lopen we naar het verste punt, eerst via een steile lange afdaling, dan door het bos en uiteindelijk over een open vlakte naar het punt waar je een prachtig uitzicht hebt over steile en hoge kliffen. Nog een broodje eten en dan het hele stuk weer teruglopen. Uiteindelijk zijn we na bijna 5 uur lopen weer terug bij de camper. Voor we terugrijden naar de camping kopen we bij een huis naar de parkeerplaats nog een een paar eieren. ‘s Avonds kijken we de Australian Open damesfinale tussen Kim Klijsters en de Chinese Li An. Aussie Kim wint…

Deze morgen hoefden we niet zelf onze stoeltjes en tafel naar het strand te slepen, want voor de camper en met overzicht over de zee stond een picknicktafel. Na het ontbijt zijn we vertrokken voor een reisdag van de westkust naar de oostkust van het eiland. We rijden via Queenstown naar Lake St Clair, dat aan de zuidkant van Cradle Mountain national park ligt. Vlak voor we aankomen zien we een Echidna, een soort egeltje met een spitse snuit, in de berm lopen. Na een wandeling van een uur langs het meer en een kopje koffie met een broodje rijden we verder naar White Beach, en da’s een flink eind. Het is even zoeken naar een goede plaats om de camper neer te zetten en uiteindelijk is de camping de enige optie. Wel een plek met uitzicht op zee, wat een paar mooie foto’s van de ondergaande zon oplevert. Na het eten kijken we ‘s avonds de tenniswedstrijd van Andy Muray tegen David Ferrer.

Aangezien er midden in het berglandschap geen strand in de buurt is vanmorgen een alternatieve ontbijtplek: de cooking shelter op de camping. We moeten de camping weer verlaten op de check out tijd, dus parkeren we na het ontbijt de camper net buiten de camping op de grote parkeerplaats. Van daar vertrekt  iedere 10 minuten een busje dat stopt op verschillende haltes in het national park . Met je camper het park in is niet toegestaan.

We laten ons naar halte Ronnie Creek rijden en beginnen daar aan een stuk van de Overland Track (Horse Track?). Het eerste stuk gaat vlak over vlonders, maar al gauw houden de vlonders op en gaat het flink omhoog. Iedere keer als denkt dat je bijna op het hoogste punt bent is er een bocht en gaat het weer verder omhoog. Eindelijk op het hoogste punt aangekomen, flink in het zweet, waait het hard en is het ijskoud. We hebben maar snel alle laagjes kleding die we bij ons hadden aangetrokken. Een stukje verderop komen we bij Crater Peak, vanaf waar we een prachtig uitzicht hebben op Crater Lake ver beneden ons. Het vervolg van de route tot aan de Kitchen Hut is makkelijker. Bij de Kitchen Hut aangekomen is het tijd voor de lunch. We klauteren naar de zolder van de hut waar we lekker uit de wind onze bammetjes eten. Vanaf de hut begint de Summit Track naar het hoogste punt van Cradle Mountain. Hoewel we eerst van plan waren deze beklimming wel te doen besluiten we vanwege het weer dit stuk van de route (naar boven lopen en terug komen op hetzelfde punt) over te slaan en verder te lopen via de Face Track. Na een stukje de Face Track te hebben gelopen wordt het pad heel smal en is het behoorlijk op en neer klauteren. Bovendien begint het te regenen. We  zijn achteraf maar wat blij dat we niet naar de summit zijn geklommen. Eerst motregent het een tijdje, maar even later als we beginnen aan de steile afdaling naar Dove Lake zeikt het van de regen. Niets aan te doen, gewoon doorlopen maar. Nou ja, lopen, het is eerst een stuk via kettingen naar beneden klauteren. Is dit nou de Gorilla Track waar het grappige vrouwtje van het Information Centre het over had? Beneden bij Dove Lake aangekomen begint het makkelijkste stuk van de tocht, vlak en over vlonders. Het is ondertussen weer droog geworden. Langs het meer lopen we naar Dove Lake car park, vanaf waar we een pendelbusje terug nemen naar de grote parkeerplaats waar onze camper staat. Al met al zo’n 5 uur gelopen in weer en wind, maar wel een prachtige tocht met geweldige uitzichten. We drinken nog een kopje koffie en gaan dan op pad naar de volgende bestemming: Strahan aan de westkust.

Onderweg stoppen we bij een klein winkelcentrum (of wat daar voor door moet gaan) om wat noodzakelijke boodschappen te doen. We kunnen daar ook de watertank van de camper bijvullen. Dan rijden we door om de camper uiteindelijk te parkeren op Ocean Beach, pal aan het strand. Daar zitten een aantal mensen met een ranger te wachten om bij zonsondergang de Shearwater te bekijken, vogels die hier tijdens hun trektocht overnachten. Door de harde wind lijkt het in de camper net of we op een boot zitten. Het eten van vanavond? Opgewarmde pizza van gisteren.

Afgelopen nacht is het flink slecht weer geweest. Stromende regen en door de harde wind zwiepten er steeds takken tegen de camper. Niet echt rusting geslapen dus. Vanmorgen was het wel een beetje fris, maar we hebben weer ontbeten met uitzicht op zee. Op het strand zelf zitten ging niet echt, want dat waren alemaal rotsblokken. Dus maar een beetje hoger op een stuk gras. Prachtig uitzicht.

Op het plan voor vandaag stond een rit langs de noordkust naar Burnie om van daaruit door te rijden maar Cradle Mountain. Wegrijden viel niet mee, want de camper zat in het stuurslot en het  duurde wel even voordat we dat eraf kregen. Onderweg wilden we zoals gewoonlijk weer een kopje koffie drinken. Dus gestopt bij een winkeltje dat volgens de uithangborden ook koffie had. Bleek dat ze alleen oploskoffie uit de magnetron in de aanbieding hadden. Dat gaat natuurlijk niet. Gevraagd naar de dichtstbijzijnde koffietent verweest de man ons naar Davenport, zo’n 35 km verderop. Toen we iets verder stopten bij een publiek toilet bleek dat de buren (slechts 100 meter verderop!) gewoon koffie hadden. Zeker geen vrienden van de man in het winkeltje dan. Weer op weg en nog steeds rijdend op een saaie weg een stukje van de kust af hebben we maar besloten om niet helemaal naar Burnie te rijden en een kortere route te nemen naar Cradle Mountain. Korter qua aantal kilometers dan, want opschieten kon je op die kleine kronkelige weggetjes niet en we kwamen alsnog pas eind van de middag aan.

We hadden onderweg al telefonisch de Big4 camping bij Cradle Mountain gereserveerd. Ze hadden alleen nog plaatsen zonder stroom beschikbaar, maar dat was niet zo’n probleem. In ieder geval hadden we weer douche en toilet. Iedereen dus direct op naar de douches. Was wel even schrikken toen ik na het douchen weer terug kwam bij onze plek. In plaats van onze camper stond daar nu een klein zwart autootje. Leek wel Candid Camera. Uiteindelijk bleek dat we onze camper eerst op de verkeerde plaats (B22) hadden naar gezet en dat Jochem, die iets eerder klaar was met douchen, de camper net had verplaatst naar de juiste plek (C22).

Voor het avondeten hebben we het ons vandaag makkelijk gemaakt door pizza te eten bij het tentje net buiten de camping. De enige keer dat we niet zelf hebben gekookt deze vakantie. Na het eten zijn we naar de avondtour gegaan van Devils@Cradle, slechts 500 meter van de camping.  Door een besmettelijke kankersoort (DFTD) neemt de populatie Tasmanian Devils snel af en daardoor is het een bedreigde diersoort geworden. Omdat genezen van de beestjes in de vrije natuur tot nu toe vrijwel onmogelijk is fokken ze bij Devils@Cradle (en een aantal andere centra in Australië) Tasmanian Devils in gevangenschap. De tour begon met een informatiesessie. Daarna werden buiten de devils gevoerd met stukken wallibi. Helaas had ik m’n fototoestel vergeten en met alle uren rijden in de camper is het aantal foto’s van vandaag blijven steken op 2.

Ontbijten op het strand was er vandaag niet bij en omdat het vrij fris was hebben we maar ontbeten in de camper. Wel zo makkelijk. Na het ontbijt weer het slechte onverharde pad af naar de doorgaande weg (de A3), op weg naar Launceston, na Hobert de tweede stad van Tasmanië. Niet dat we erg geïnteresseerd waren in Launceston zelf, maar we wilden bij het Information Centre informatie halen over de Tamar Valley, het wijngebied tussen Launceston en de noordkust. Onderweg hebben we een fotostop gemaakt van de buurt van Derby om een foto te maken van een rots die zo geschilderd is dat het op een vis lijkt. Ook zijn we gestopt voor een kopje koffie bij een cafeetje waar we onze hersenen ook nog een beetje getraind hebben met een houtblokjes puzzel.

De hele wijnroute was wat teveel van het goede, dus hebben we er (vrij willekeurig) een paar wineries uitgepikt. De eerste waar we gestop zijn is Velo wines (nr30 op de route). Niet echt heel bijzonder en we hebben dan ook geen wijn gekocht. Volgende stop was Rosevears Vineyards (nr 25 op de route). Dat viel beter in de smaak en we hebben een flesje rood meegenomen. Overigens is Tasmanië niet de plaats om Shiraz, toch onze favoriete wijn, te kopen. De specialiteit van Tasmanië is de Pinot Noir. Op weg naar de volgende winery zijn we over de Batman bridge gereden  (geen idee waarom ie zo heet) om de Tamar River over te steken. Daar hebben we de derde en laatste winery van vandaag Three Wishes (nr 15 op de route) bezocht. Opnieuw geen topper, maar wel een mooie locatie.

Uiteindelijk zijn we – terug over de Batman brug – doorgereden naar onze overnachtingsplaats van vandaag, Greens Beach. Geen camping, maar gewoon een plaatsje een stukje een onverharde weg op vlak aan zee. Het was regenachtig dus hebben we in de camper gegeten en ‘s avonds American Gangster gekeken.

Omdat we ‘s morgens al om half 10 moesten uitchecken op de camping en we natuurlijk weer een plekje op het strand wilden voor ons ontbijt zijn we verder gereden naar de Bay of Fires, dat net ten noorden van St Helens ligt, om een ontbijtplek te zoeken . De baai is aan zijn naam gekomen door Kapitein Tobias Furneaux die in 1773 vuur van de Aboriginals op de stranden zag branden. Het is een kuststrook met prachtige witte zandstranden, blauwe zee en oranje gekleurde rotsen. Volgens de Lonely Planet was dit “the world’s hottest travel destination for 2009“. Niet echt verrassend dat we deze locatie als ontbijtplek de rest van de reis niet meer zouden overtreffen.

Na het ontbijt zijn er doorgereden naar de Blue Tier Forest Reserve (geschiedenis) dat zo’n 35 km ten noordwesten van St Helens in het binnenland ligt. De Blue Tier is een bergplateau waar vroeger tinmijnen waren. Tegenwoordig is het een wandelgebied. Onderweg hebben we een stop gemaakt bij de Pyengana Dairy Company, waar we in het Holy Cow Cafe koffie hebben gedronken. Het laatste stuk van de route was niet helemaal wat we verwacht hadden. Volgens een benzinepomphouder waar we onderweg informatie hadden gevraagd waren er zat campers die de weg naar de Blue Tier omhoog reden. Maar toen we van de doorgaande weg afdraaiden bleken we op een 11 km lange onverharde weg te komen die steeds slechter en smaller werd. Yoka heeft ons veilig naar boven geloodst. Aardige kennismaking met rijden in Australië: aan de linker kant, met een formaat vrachtauto, met handgeschakelde versnallingsbak en over een smal weggetje vol gaten een berg op. Bovendien is de camper onverzekerd op onverharde wegen. Bovengekomen hebben we de camper geparkeerd en zijn we begonnen aan een wandeling over het Moon Valley Rim Circuit naar de top van Mt Piomena, met 816 meter het hoogste punt van de Blue Tier. Weer terug bij de camper hebber we er de (korte) Goblin Forest Walk aan vast geplakt. Het leek net of het hier gesneeuwd had met als die witte bloemetjes.

Voor het avondeten hebben we vanavond ge-BBQ-ed. Bij de parkeerplaats, waar verder niemand was overigens, was een BBQ plaat die je moest verwarmen door er een vuur onder te stoken. Mooi klusje voor padvinder Jochem die er na zo’n na tien keer op en neer lopen tussen gasfornuis in camper en BBQ met een vlammetje (dat steeds uitging voor hij de BBQ bereikte), uiteindelijk een prima vuurtje wist te maken. Later zouden we overigens een doosje lucifers in de camper vinden Hamburgers en kangoeroe worstjes erop en bakken maar. Het koelde wel flink af ‘s avonds, dus we zijn lekker in de camper gaan zitten. Nou ja lekker, we hadden wel een paar dekens nodig om ons warm te houden terwijl we de film Casino op DVD (want tv ontvangst hadden we niet)  keken.

Vanmorgen zijn we begonnen met een “ritueel” dat we alle volgende dagen (waar mogelijk) zouden herhalen: ontbijten op het strand. Na wat broodjes in de oven te hebben verwarmd en te hebben gesmeerd in de camper zijn er met onze stoelen, tafel , bordjes en mokken thee naar het strand getogen. Zag er wel leuk uit en voorbijgangers konden het wel waarderen, zich waarschijnlijk afvragend waarom zij nooit op dat idee waren gekomen. Na het ontbijt bij het Visitor Centre informatie gevraagd over wandelingen in het park rond Wineglass Bay. Met de camper zijn we het park ingereden naar het beginpunt van de wandelingen. Daar zijn we begonnen aan het Hazards Beach Circuit (11km, 5 uur).

Het eerste deel van de route ging behoorlijk omhoog naar de Wineglass Bay Lookout. Volgens de routebeschrijving “one of the hardest in Tasmania”, maar zo erg was het nou ook weer niet. Vanaf de lookout hadden we een mooi uitzicht op Wineglass Bay. Na de nodige foto’s de afdaling naar het strand van WineGlass Bay. Daar zat een tamme kangoeroe die bij iedereen aan het schooien was om eten. Mooie plek om zelf een broodje te eten. Daarna zijn we via de Istmus Track doorgelopen naar het volgende strand, Hazard Beach, zo ongeveer halverwege de route. Van daaruit langs de kust dan weer terug naar het beginpunt. Ook hier zat een kangoeroe naast de camper ons een beetje aan te staren terwijl hij af en toe wat blaadjes van de bosjes at.

Vanuit Wineglass Bay zijn we via de Tasmanian Highway doorgereden naar St Helens, verder naar boven aan de oostkust. Aardig vermoeiend rijden in Tasmanië met wegen die continue op en neer gaan en één en al bocht zijn. Echt doorrijden is er niet bij. In St Helens was nog net een plaatsje voor ons beschikbaar op de Big4 camping. Een powered site, dus vanavond stroom in de camper om telefoons en fototoestellen op te laden. Dat was overigens het enige waar we stroom voor nodig hadden, want verlichting en tv werken op de accu (2 stuks) en gasfornuis en oven op een gasfles. Het weer was er niet beter op geworden en omdat het regende hebben we vanavond maar in de camper gegeten, nudels ala Wilma.

Na een korte vakantie in  Perth en Sydney rond de jaarwisseling nu tijd voor negen dagen Tasmanië met Jochem, Wilma en Yoka, een vriendin van Wilma die voor vakantie over is uit Nederland. Met de taxi zijn we naar het vliegveld gereden waar de  vlucht met Tiger Airways (eerste en laatste keer met dit slappe Singapore Airlines aftreksel!) om 11.20 uur vertrok. Een uur later waren we in Hobart. Honden die controleren op drugs hadden we al eerder gezien, maar hier hadden ze een nieuwe feature: ze lieten ze een hond (een zogenaamde “Quanrantine Detector Dog“)  over de bagageband meelopen die alle tassen besnuffelde om te controleren op producten die je niet mag invoeren. Gelijk maar de camper ophalen… maar die was niet niet klaar. Een broodje eten op de oergezellige luchthaven van Hobart dan maar.

Voor we vertrokken had Jochem een berichtje van de camperverhuurder gekregen dat het type camper dat we geboekt hadden niet beschikbaar zou zijn. Dus een upgrade naar een iets grotere  “Twin-Cab Super Motorhome – Manual – 2-5 Berth Twin Cab with Shower and Toilet“. Bleek inderdaad een aardige vrachtwagen te zijn. Van alle gemakken voorzien, maar helaas wel wat weinig bergruimte voor onze tassen die we dan gedurende de reis ook iedere ochtend en avond door de camper aan het slepen waren. Dat was overigens het enige ongemak met de camper. Na een korte uitleg van alle functies (we besloten direct de wc niet te gaan gebruiken) op pad naar de eerste bestemming: Wine Glass Bay halverwege de oostkust van het eiland. Vlak na vertrek hebben we eerst een stop gemaakt bij de supermarkt in Sorell waar we flink hebben ingeslagen. Verder onderweg nog een stop gemaakt bij Kabuki by the Sea in Swansea, een restaurant met een prachtig uitzicht, om wat te drinken.  Hoewel het restaurant nog volledig leeg was werd ons door een uiterst onvriendelijke mevrouw duidelijk gemaakt dat alle tafels waren gereserveerd en dat we niets konden drinken.  Interessante eerste indruk van de Tasmaanse gastvrijheid.

Eind van de middag kwamen we aan bij het Visitor Centre van het Freycinet National Park in Coles Bay. Daar bleek dat alle campings in de buurt waren volgeboekt. Direct naast het visitor centre was echter een grote parkeerplaats waar we de camper hebben neerzet voor de nacht. We waren met de camper tenslotte van alle gemakken voorzien en hadden verder niets nodig. We konden wel (hoewel ongetwijfeld niet toegestaan) gebruik maken van douche en toilet van de kampeerplaatsen. Onverwacht had de tv zelfs prima ontvangst. Na het eten (pasta) nog in het donker een drankje gedronken op het strand, waarna we de camper verbouwd hebben voor de nacht.